Każdy mężczyzna, w zależności od wychowania i określonych okoliczności życiowych, podlega wpływowi różnych syndromów lub kompleksów. Wśród nich można wyróżnić 8 podstawowych, najbardziej typowych i najciekawszych z punktu widzenia ich zrozumienia przez kobiety. Przyjrzyjmy się im kolejno.
1. Syndrom „szefa”
Zakorzenia się w charakterze mężczyzny praktycznie od urodzenia. Rodzice nieświadomie stymulują u dzieci rozwój „męskich” cech i lekceważąco odnoszą się do „kobiecych”. W ten sposób mężczyzna przez całe życie czuje się zmuszony bronić swojej wyższości. 70 procent mężczyzn cierpi, gdy trafia pod rozkazy kobiety. 64 procent ma kompleksy, gdy żona zarabia więcej niż oni. 58 procent odczuwa dziki zawiść wobec zawodowych sukcesów partnerki. Pozbycie się tego syndromu jest praktycznie niemożliwe.
2. Syndrom Napoleona
Niski wzrost to prawdziwa tragedia dla mężczyzn. Jednak w zdecydowanej większości przypadków ten „defekt” rekompensowany jest ogromną próżnością i szalonymi ambicjami, którym często towarzyszy sukces. Kanonicznym przykładem jest oczywiście Napoleon (157 cm), ale i nasi współcześni – piosenkarz Prince (158 cm), Diego Maradona (167 cm), Dustin Hoffman (163 cm) – mogą dać radę każdemu wysokiemu osobnikowi na boisku koszykarskim.
3. Syndrom Lota
Lot to biblijna postać, która po kataklizmie – zniszczeniu miast Sodomy i Gomory – udała się do jaskini wraz z dwiema córkami i tam odnowiła ludzki ród. To nieuświadomione marzenie wielu ojców, którzy mają córki. I nie chodzi tu o jakieś seksualne zboczenia, a o czysto instynktowne pragnienie traktowania przyjaciela córki jako rywala. Na szczęście syndrom ten pojawia się bardzo rzadko i z nim dość łatwo sobie poradzić.
4. Syndrom Herkulesa
To już z dziedziny mitologii greckiej. Półbóg Herkules (Herkules), dokonawszy wielu niezwykłych czynów, trafił w niewolę do królowej Amazonek, która zmuszała go do wykonywania typowo kobiecych prac – na przykład przędzenia. Syndrom ten pojawia się wówczas, gdy mężczyzna wpada w całkowitą zależność od kobiety i zmuszony jest zajmować się sprawami nieodpowiednimi dla niego, kosztem innych, ważniejszych – przynajmniej z jego punktu widzenia. Przyczyna głównych konfliktów w nowoczesnych rodzinach, nawiasem mówiąc.
5. Syndrom bezsilności
Przekonanie, że mężczyzna „zawsze jest gotowy” to nic innego jak mit, i to w każdym wieku. Im mężczyzna jest starszy, tym bardziej boi się „okazać się nie na wysokości”, czyli stracić „naturalną” dominację nad kobietą. A rozczarowanie własnymi siłami może okazać się znacznie bardziej bolesne niż jakakolwiek porażka społeczna. To jednak jeden z nielicznych męskich syndromów, z którymi może poradzić sobie troskliwa i taktowana kobieta.
6. Syndrom straconego czasu
Osiągnąć sukces i uznanie można nawet po 50. roku życia, jak stało się na przykład z artystą Pablo Picasso. Jednak człowiek jest tak skonstruowany, że chce wszystkiego jak najwcześniej, a jeszcze lepiej – od razu. Dlatego gorzkim rozczarowaniem dla 80 procent mężczyzn staje się konieczność zmniejszenia obciążeń i zwolnienia tempa po 50. roku życia. W takich przypadkach stają się jeszcze bardziej wrażliwi, a taktowna kobieta zawsze znajdzie sposób, by delikatnie zasugerować, że ilość przeszła w jakość i na tym wszyscy tylko zyskają.
7. Syndrom Don Juana
Najbardziej rozpowszechniony syndrom, z którym jednak w ostatnim czasie łatwiej jest walczyć. Żaden normalny mężczyzna nie zgodzi się z tym, że zerwanie związku miłosnego to przywilej kobiet. Rzucanie to męska sprawa. Ale teraz wszystko można zrzucić na burzliwy rozwój emancypacji i w ten sposób ukoić zranioną męską duszę.
8. Syndrom Aleksandra
Prawdopodobnie najbardziej egzotyczny, gdyż mężczyźni najbardziej się go wstydzą. Niewielu wie, że mężczyźni najbardziej boją się, iż uznają ich za niewystarczająco męskich… inni mężczyźni. Mówiąc prościej, uważają ich za homoseksualistów. Tymczasem specjalistom wiadomo, że nie mniej niż 21 procent mężczyzn ma odpowiednie skłonności, a 30 procent – nawet doświadczenia nabyte w młodości (jak Aleksander Macedoński, na cześć którego kompleks został nazwany). Kuriozalny, ale fakt: prawie połowa mężczyzn uważa, że największy stres wywołuje u nich podejrzenie otoczenia o ich „błękitność”. Cóż tu powiedzieć?
Wszystko powyższe raz jeszcze przekonuje nas o tym, że mężczyzn należy chronić. Spróbuj wyżyć z taką ilością „czysto męskich” kompleksów.
