Wczoraj jeszcze żyłaś spokojnym, uporządkowanym, można by nawet powiedzieć nudnym życiem. Takim jak u wszystkich: mąż – dziecko – dom. Aby oderwać się i dołączyć do pięknego, poszłaś do teatru. I tam spotkałaś JEGO. Niepodobnego do nikogo, mądrego, efektownego, pociągającego. I świat od razu się przewrócił.
Wieczorem to już nie ty, tylko jakaś zupełnie inna kobieta, z bijącym sercem nasłuchuje tego, co dzieje się w środku. Zakochana, no cóż, musiałaś. I byłoby wszystko w porządku, gdyby nie czekał na nią mąż, z którym znasz się od szkoły, a przede wszystkim – dziecko. Wahania dotyczące zdrady męża szybko zakończyły się decyzją, by oderwać swój kawałek kobiecego szczęścia, jednak taki „ulubieniec publiczny i kobiet” długo nie pozostanie. Dziś jesteś szczęśliwą, gotową do oszukania dziewczynką, ale jesteś dorosłą kobietą i wiesz, że i u ciebie to minie jak przeziębienie – za dwa tygodnie.
Minęły jednak miesiące. I rozumiesz, że gdyby ten mężczyzna nagle zniknął z twojego życia – zostałoby tylko usiąść pod ścianą i umrzeć. Ale nie chodzi tylko o szaleńczą miłość. Razem z nim żyjesz innym życiem, pełnym emocji i wydarzeń. Interesuje się twoimi pomysłami i wspiera twoje pragnienie poznawania nowego. Razem z nim weszłaś w krąg lokalnych sław, odnoszących sukcesy biznesmenów i po prostu znaczących ludzi miasta. Weszłaś incognito i rozejrzałaś się, czy nie ma znajomych – westchnęłaś, bo oni nie bywają w takich kręgach. Życie w strachu przed ujawnieniem i tłumaczeniu mężowi jakichś bzdur rozrywa ci serce. I nie masz już sił, by zrezygnować z ukochanego. Tak bardzo chce ci się stanąć przy nim – piękna, wielka – otwarcie i dumnie.
A co z mężem, niech nudnym, niech z nosem w kłopotach, ale przecież bliskim. Tak bliskim, że stał się czymś w rodzaju starszego dziecka. Jak on bez ciebie? Liczy na to, że będziecie żyć razem całe życie. Ale to nie jest najgorsze. Jak powiedzieć dziecku, zwłaszcza nastolatkowi, że jego rodzina się rozpada, bo mama znalazła nową miłość? Czy będziesz w stanie być szczęśliwa, wiedząc, że przez to cierpi twoje dziecko? Czy starczy ci egoizmu? Czy można budować szczęście innych na cudzym nieszczęściu? A przy okazji uczynić ukochanego nieszczęśliwym, jego, którego ból boli cię bardziej niż męża, z którym kroczyłaś ramię w ramię przez tyle lat. Zostać i znienawidzić męża za to, że przez niego masz związane skrzydła, że życie mija, a ty się starzejesz, a następnym radosnym wydarzeniem będzie emerytura. I nigdy już nie będziesz szczęśliwa.
Już doszło do tego, że ukochany jest zazdrosny o męża. Superbohater okazał się delikatny i wrażliwy. Bardzo samotny wśród tłumu przyjaciół. I chce stworzyć rodzinę. Z tobą.
A ty, będąc przy nim, rozumiesz, że twoje życie jest tutaj. Ale kiedy wracasz do domu, nie rozumiesz, jak porzucisz to wszystko: poczynając od męża, kończąc na antycznym kredensie, którego tak długo szukałaś, by dopełnić wystroju wnętrza. Do głowy przychodzą ci różne głupoty, na przykład o wygodnej półce rozsuwanej – ona zostanie, kiedy odejdziesz. Boże, o czym ty myślisz? Co powiesz dziecku? Że będziesz tęsknić za półką?
Wyczerpana oczekiwaniem, sama sobie wyznaczasz termin rozmowy z mężem na koniec roku szkolnego. Z niecierpliwością patrzysz w kalendarz – ile jeszcze zostało. I boisz się tej rozmowy. Twój świat dawno się przewrócił. Tylko nikt o tym nie wie. A ty jeszcze chcesz przewrócić świat bliskich ci ludzi. Egoistycznie i zdradziecko. Po to, by żyć innym życiem, by się zrealizować, by wreszcie być szczęśliwą. Bo dokładnie wiesz, jaką decyzję byś nie podjęła – już nigdy nie będzie tak jak dawniej.
A co będzie jutro – nie wiadomo.
