Astrologia to niezwykła nauka. Z jednej strony często słyszymy o niej w środkach masowego przekazu, głównie w postaci astrologicznych prognoz, z drugiej zaś praktycznie nic nie wiemy o tym, czym tak naprawdę jest, co może dać zwykłemu człowiekowi w jego bieżących problemach — nieistotne, czy będą to kwestie społeczno-życiowe, czy duchowe.
Na pytanie „co to jest astrologia” ktoś odpowie, że jest to nauka o gwiazdach, a ktoś inny doprecyzuje, iż jest to jeden ze sposobów przewidywania przyszłości, który pozwala orientować się w przestrzeni życiowej. Obie odpowiedzi są słuszne. Tylko niewielu wie jednak, że do astrologii należy się zwracać przede wszystkim po to, aby poznać samego siebie, odnaleźć przyczynę zewnętrznych zdarzeń, które rozgrywają się wewnątrz własnej osobowości.
Współczesna astrologia postrzega horoskop nie jako niezmienną daninę okoliczności ludzkiego życia, która niweluje możliwość ludzkiego wyboru i duchowego wzrostu, lecz jako zbiór zadań, otrzymanych przez człowieka przy narodzinach. W zależności od tego, jak będzie postępował w tej czy innej sytuacji, jakie wybory podejmie, tak będą kształtować się dalsze okoliczności jego życia. Celem astrologii jest właśnie pomóc człowiekowi zrozumieć sens minionych zdarzeń, które rozgrywają się obecnie, a także uświadomić główne wektory rozwoju jego własnej, unikalnej drogi życiowej. W wyniku takiego zrozumienia indywidualnych sensów u człowieka pojawia się nowe postrzeganie siebie i otaczającego świata. Pozwala to zreformować swój styl działania, a zatem zmienić przyszłość na lepsze.
Nie byłoby jednak słuszne interpretować astrologii jedynie w kluczu psychologicznym, sprowadzać ją do badania psychologicznych osobliwości osobowości. Każdy myślący człowiek, który zgłębia tę niezwykłą naukę, niezmiennie dochodzi do zdumiewających wniosków, które pozwalają lepiej zrozumieć nie tylko siebie, ale i świat w ogóle, swoje miejsce w nim. Jak pisał znany astrolog Llewellyn George: „astrologia, jako interpretator Natury, ukazuje, że światem rządzi dobrze opracowany plan, że wszystko jest ułożone w zdumiewającym porządku, należycie realizuje się w czasie z zadziwiającą dokładnością i okazuje się bezbłędną precyzją”. Umiejętność dostrzegania ogólnych i uniwersalnych powiązań zdarzeń na Ziemi była początkowo siłą napędową rozwoju astrologii jako nauki. I rzeczywiście, jest to najstarsza nauka na Ziemi. Towarzyszyła powstaniu cywilizacji. Zajmując się rolnictwem, człowiek zwrócił uwagę na cykliczność naturalnego obiegu i powtarzalność zdarzeń. Wiadomo, że do początku XI tysiąclecia p.n.e. była już ukształtowana w starożytnej Asyrii, Babilonii, Indiach. Astrologia nie ominęła żadnej znanej kultury. Spotkamy ją zarówno w Egipcie, jak i w Chinach, w starożytnej Grecji, starożytnym Rzymie. Szerokiego rozpowszechnienia nabrała również w świecie arabskim.
Astrologia to nie tylko najstarsza nauka na Ziemi. Stała się ona bodźcem do rozwoju innych nauk, odgrywając rolę niezbędnych narzędzi w procesie poznawania zarówno otaczającego świata, jak i — co najważniejsze — miejsca człowieka w nim. Dlatego wśród zwolenników astrologii spotykamy takie znane nauce nazwiska jak Pitagoras, Platon, Awicenna, Biruni, Kopernik, Galileusz, Kepler. W późniejszym czasie — Newton, matematyk i filozof Leibniz, Walter Scott, Stendhal, Byron, Shelley, Goethe. Astrologią zajmowali się również liczni uczeni XX wieku — C.G. Jung, A. Einstein, jego uczeń D. Bohm i wielu innych. Szczególnie interesująca w związku z powyższym podejściem do astrologii jest koncepcja „Holograficznego Wszechświata” jednego z największych na świecie fizyków teoretyków Davida Bohma. Czymże jest zatem „Holograficzny Wszechświat”? Według Bohma natura rzeczywistości, w której egzystujemy, jest zjednoczonym ruchomym strumieniem, posiadającym swoistą strukturę holograficzną, w której każda cząstka zawiera informację o strumieniu jako całości. Strumień ten posiada dwa główne aspekty — porządek eksplikacyjny oraz implikacyjny. Porządek eksplikacyjny to świat zewnętrzny, wszechświat materialnej przestrzeni, czasu, materii i energii. To z nim ma do czynienia nauka i tak właśnie tradycyjny zachodni system myślenia postrzega otaczający świat. Porządek implikacyjny natomiast to świat, który Bohm opisuje jako podobne falowe pole informacyjne, przenikające każdy punkt przestrzeni i czasu. Zawsze przebywając w dowolnym punkcie fizycznego wszechświata, porządek implikacyjny dostarcza informacji o reszcie wszechświata. Co więcej, ten porządek strukturyzuje i organizuje to, co nazywamy światem ujawnionym. Można go sobie wyobrazić jako świat archetypów, świat duchowy lub jako prekursora jawnego świata. Według nauki Bohma człowiek nie jest jedynie istotą fizjologiczną, „pochodzącą od małpy”, lecz swego rodzaju holograficzną przestrzenią, która w potencjale posiada dostęp do całej pełni świadomości. Tutaj znajdujemy również echa wielu religijno-filozoficznych nauk. Idąc do wewnątrz siebie, odkrywamy, że wszystko jest w nas. Każdy z nas jest wszystkim.
Jeśli więc powrócimy do astrologii, to — wychodząc z powyższego — staje się zrozumiałe i logiczne przedstawione podejście do istoty astrologii. Astrologiczna mapa jest z jednej strony odbiciem realnie istniejącego (tzn. fizycznie postrzeganego) położenia planet i gwiazd na niebie w określonym momencie czasu, związanym z jakimś wydarzeniem (niech to będzie narodziny, zawarcie małżeństwa, otwarcie przedsiębiorstwa itd.) i przedstawia tym samym porządek eksplikacyjny. Z drugiej zaś strony, na poziomie implikacyjnym dostarcza nam informacji o świecie duchowym wartości i sensów, celów i znaczeń danego momentu. Praca na tym poziomie pozwala korygować, strukturyzować porządek eksplikacyjny zewnętrznego świata, zmieniając w ten sposób zewnętrzne okoliczności, przekształcając je w tę czy inną stronę. Dlatego też realizacja tych czy innych zdarzeń związana jest przede wszystkim z tym, na jakim poziomie duchowym znajduje się człowiek, w jakim stopniu jest w stanie uświadomić sobie to, co się wokół niego dzieje, czy gotów jest przede wszystkim zmienić samego siebie, czy też będzie uskarżać się na niekorzystne zewnętrzne warunki i okoliczności w ciągłych dziecięcych próbach szukania pomocy z zewnątrz. Nie bez powodu starożytna mądrość chińska głosi, że jedyną i najtrudniejszą rzeczą, którą może i powinien uczynić człowiek, jest nie przebudować świat wokół siebie, lecz zmienić się i przemienić samego siebie — wówczas zmieni się także świat.
Autor: Prystoronina N.M.
