Kiedy kobieta rzuca talerzami o ścianę – to normalne. Albo prawie normalne. Kobiety to przecież istoty emocjonalnie niezrównoważone. Zresztą psychologowie również radzą paniom w stresujących sytuacjach rozbić parę talerzy. Mówią, że to pomaga. Mam nawet śmieszną historię związaną z tymi talerzami. Mam koleżankę. Miłą kobietę: dobrą, cichą, spokojną i gospodarującą. Tę, która ceni ponad wszystko domowy komfort i wygodę męża.
„Najważniejsze, żeby ci było dobrze!” – oto jej dewiza. I oto ten, dla którego to wszystko było robione, trochę się na nią naprzykrzył. I to jeszcze delikatnie powiedziane. Zaczął przychodzić do domu późno w nocy, zapominał o ważnych datach rodzinnych, a żonę nieustannie spotykało jego „fiu!”. Pewnego razu, siedząc w kawiarni i popijając kawę ze łzami, poskarżyła się koleżankom. Te były oburzone takim zachowaniem i poradziły jej, żeby raz w życiu urządziła mężowi histerię.
Ona szeroko otworzyła oczy: „A jak to zrobić?”. Wyjaśniły jej – że ma przyjść do domu, rzucić talerzami o ścianę i piskliwym głosem oznajmić, że więcej nie zamierza tego tolerować. Powiedziane – zrobione. Wyjęła z szafy starą porcelanę i usiadła czekać. Czekała, czekała i zasnęła. Światło w jej oczach pojawiło się około trzeciej nad ranem. Wstała bez słowa, wyszła do przedpokoju i z całej siły rzuciła naczyniami o podłogę, odwróciła się i poszła spać. Taka oto była ta histeria. Otóż, kiedy kobieta wpada w histerię, to wiadomo, co z tym zrobić. I co z tym zrobić też wiadomo – kilka kropel walerianki, pocałunki i ciepły koc rozwiążą ten problem. A co zrobić, jeśli histeryczką jest mężczyzna?
Mężczyzna-histeryk to zjawisko nie tak rzadkie, jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. A ostatnimi czasy ich liczba rośnie wręcz w postępie geometrycznym i stanowi bardzo realne zagrożenie dla społeczeństwa. Dla społeczeństwa. Przecież społeczeństwo, jak uczyli nas w dzieciństwie, składa się z rodzin. A jeśli ogniwa społeczeństwa są szczęśliwe, to i ono samo jest zdrowe: kroczy pewnym krokiem ku pomyślności i dobrobytowi. A o jakiej zdrowej i szczęśliwej rodzinie może być mowa, jeśli mężczyzna to histeryk?
A wszystko zaczyna się bardzo pięknie. Idziesz ulicą (albo jedziesz metrem, albo siedzisz w kawiarni, albo tańczysz na dyskotece – wszystko jest bardzo indywidualne) i wtedy On… Książę na białym koniu. Z tragicznym spojrzeniem i interesującą bladością. Piękny jak Apollo. Mądry jak Sokrates. I namiętny kochanek. Jest niezwykle emocjonalny. Zawsze gotów potwierdzić, że cały świat zamieszkują nieudacznicy i głupcy. I tylko on, no i jeszcze ty, póki co, możecie przeciwstawić się zalewowi chamstwa, grubiaństwa i miernoty. Och, jak miło to słyszeć. I jak miło uświadamiać sobie, że wreszcie trafił ci się szczęśliwy los – zostać żoną geniusza! Stop! Jeszcze raz – stop!
Być żoną geniusza to:
a) ciężka praca – trzeba całkowicie się w nim rozpuścić i zapomnieć o swoich marzeniach. b) niewdzięczna robota. Szczególnie jeśli mężczyzna nie jest geniuszem, a zwykłym marudą. Zrozumienie, kim twój mąż jest naprawdę, jest dość proste – on nigdy niczego nie robi, a jedynie wyraża swoje niezadowolenie. Najpierw z porządku świata. Ale stopniowo z globalnych tematów przejdzie do bardziej konkretnych. Czyli do ciebie. I wtedy trzymaj się.
Zazwyczaj mężczyzna-histeryk jest niezadowolony ze wszystkiego. Z barszczem – za dużo buraków położyłaś albo, przeciwnie, nie dołożyłaś. Z porządkami w mieszkaniu – co ty, nie widzisz? Wszędzie kurz! Z dziećmi – skąd się wzięli ci niezdary? Z kolegami – oni co, nie widzą, że tak pracować nie można? Z pensją – w tej pracy w ogóle nie doceniają dobrych specjalistów! I tak w nieskończoność… Najpierw to tylko burczenie, potem przeradza się w natrętne marudzenie, a w końcu przechodzi w codzienne awantury.
Mężczyzn-histeryków można podzielić na trzy kategorie.
1. Cisi histerycy. To ci, którzy bardziej przypominają komara. I bzyczą, i bzyczą. Bez końca i bez miary. Z tym można by się jakoś pogodzić, ale doprowadza to do szału. Naprawdę chce się wziąć muchobójkę i walnąć z całej siły.
2. Histerycy epizodyczni. Najczęściej zachowują się całkiem nieźle. Ale tylko dopóki wszystko idzie po ich myśli. Tylko trochę się przesunie – i leci. „Dokąd ty, baranie, pędzisz? Kto tak skręca? Gdzie masz oczy?!” i tak dalej… Jeśli takie histerie pojawiają się nagle, można dostać zawału serca od niespodziewanych wybuchów.
3. Histerycy seksualni. To osobna kategoria. U nich na tle seksu szaleje. Szczególnie, jeśli seksu brakuje. A brakuje go zawsze. Wtedy zaczynają żonę doprowadzać do kompleksów: „Co ty na siebie włożyłaś? To na tobie, jak na krowie siodło! I jak ja cię jeszcze wytrzymuję?”… U kobiety mimowolnie pojawia się myśl, że poza nim nikomu nie jest potrzebna. A on doskonale zdaje sobie sprawę, że niewielu jest w stanie go znieść. Tylko że to wszystko…
4. Histerycy-krwiożercy. Brr… Najgorsza opcja. Prawdziwi wampiry. Wysysają krew nie tylko z żony, ale i własnym dzieciom nie gardzą. Histerię u nich może wywołać wszystko, co się komu podoba. Na przykład dziecko postawiło termometr pod prawą pachę, a nie pod lewą. Wszystko. Krwiożerca zacznie wrzeszczeć tak, że ściany domu się trzęsą. I oberwie każdy. Bądźcie pewni, nikt nie ujdzie bez kary. Żona dostanie za to, że nie wychowała posłusznego syna, syn – za to, że nie posłuchał taty, córka – za to, że tak się nie zachowuje.
Co zrobić z mężczyzną-histerykiem? Nic. To właśnie ten przypadek, kiedy żadne metody nie pomogą, ponieważ on je odrzuca raz na zawsze. Nie pójdzie do psychologa, ponieważ uważa, że z nim wszystko w porządku. Nie będzie brał środków uspokajających, z tego samego powodu. Nie będzie miał ani przez chwilę wątpliwości co do siebie i będzie szedł przez życie z dumnie uniesioną głową, podczas gdy żona przeciwnie – jak zbity piesek. A po wszystkim chce się zapytać – a czy to wam naprawdę potrzebne? Żyć dla mężczyzny-histeryka? Nie?
W takim razie działajcie. Instrukcja dołączona:
1. Podejdź do lustra i doprowadź się do porządku. 2. Zrób głęboki wdech i wydech. 3. Podejdź do szafy i wyciągnij z niej całą garderobę męża. 4. Ułóż ją w walizce. 5. Wezwij ślusarza i zmień zamek w drzwiach. 6. Wystaw walizkę na klatkę schodową, zabierz dzieci, zamknij drzwi i wyjedź do mamy lub koleżanki na kilka dni. 7. W drzwiach zostaw kartkę – w wolnym stylu, ale z wyjaśnieniem, że czas, aby sobie poszedł. 8. Wyłącz telefon. 9. Wróć do domu i złóż pozew o rozwód.
Jeśli zrobicie wszystko prawidłowo, mamy zaszczyt was pogratulować – jesteście teraz wolną i piękną kobietą, która może swobodnie oddychać! Bez tego, którego imię brzmi: mężczyzna-histeryk.
