Wszystkie kobiety są do siebie podobne jedynie tym, którzy duszą są mizantropami, a ciałem impotentami. Jeśli oceniać kobiety jedynie na podstawie odmienności ich narządów płciowych od męskich, to mogą się wydawać do siebie podobne. Ale nawet tam są różne, a co dopiero mówić o charakterach i wrażliwości. Z trudem i bardzo z grubsza można je podzielić na kilka typów, a te typy będą bajkowe, prawie nierealne.
Małwina
Małwina, perfekcjonistka z natury, jest pewna swojej nieomylności i prawa do uczenia rozumu – rozumu tych, którzy trafiają w sferę jej wpływu. A jeśli w jej władanie trafi mężczyzna, to jej zapał nie będzie miał granic. Nawet własnemu szefowi udaje się dawać nie tylko rady, ale i cenne wskazówki. Małwina jest wybredna we wszystkim, a szczególnie w kwestii własnego wyglądu. U niej wszystko jest na pierwszą klasę – od bielizny po akcesoria. Mężczyzna może zobaczyć Małwinę bez makijażu jedynie wtedy, gdy zdoła obudzić się wcześniej od niej. Ale z kim i kiedy zaśnie, a tym bardziej obudzi się, Małwina postanowi sama. Uzyskanie jej aprobaty i skąpej pochwały jest bardzo trudne, a uśmiechu – po prostu niemożliwe. Za to krytyki i rozliczania lotów ma pod dostatkiem. Małwina to odpowiedzialna i uważna, lecz wymagająca dama. Prawdę mówiąc, jej wymagania są skierowane do innych, nie do siebie. Nawet w życiu rodzinnym cały ciężar decyzji i wskazówek bierze na siebie, począwszy od tego, jak, za kogo i kiedy wyjdzie za mąż. A jeśli nie wyjdzie, to wyrazi to w bezpośredni i ostry sposób, nie tracąc czasu na nieszczere przeprosiny. Dlatego najczęściej wychodzi za mąż za Piera, bezsilne i miękkie stworzenie, które od pierwszego dnia znajomości oddaje się całkowicie w władanie despocie o błękitnych włosach. Ale mimo to Małwina często narzeka na ciężki los współczesnych kobiet, które dźwigają na barkach rodzinę. A nawet na głos marzy o silnym mężczyźnie o niepodważalnym charakterze, któremu chętnie by się podporządkowała, przekazując całą odpowiedzialność, która ją obciąża. Lecz jeśli zajrzeć w przeszłość Małwiny, to tam z pewnością znajdzie się jakiś Karabasz-Barabasz, od którego, pomimo całej pasji związku, uciekła z powodu niezgodności charakterów. Dom Małwiny to twierdza czystości i porządku. I biada temu Buratynowi, który niedbale rzuci klucz w niedozwolone miejsce. Kara jest nieunikniona. Dlatego Małwina często i nie bez przyjemności praktykuje seksualne gry w stylu sado-maso. A skoro Małwina przyzwyczajona jest wszystko trzymać pod kontrolą, to niespodziewany przez nią rozpad związku szokuje ją do głębi duszy. Miłość, którą czuła, natychmiast przemienia się w pochłaniającą i mściwą nienawiść.
Kopciuszek
Kopciuszek to cicha, skromna dziewczyna, która stara się być niewidoczna dla otoczenia, ale pragnie pomóc wszystkim i we wszystkim. I nie oczekuje za to ani grosza, a nawet zwykłego podziękowania. Ludzie, którzy poznali taką cechę jej charakteru, często wykorzystują ją w swoich, nie najlepszych, celach. Nieregulowany dzień pracy, problematyczna przyjaciółka, sprzątanie cudzego mieszkania i opieka nad cudzym dzieckiem – to jedynie mała część jej wyczynów. Jak daleko może się posunąć jej bezinteresowność? Najprawdopodobniej na propozycję zajęcia się seksem odpowie odmową – nie przywykła do uwagi skierowanej na jej osobę, a wrodzona skromność nie pozwala jej uwierzyć, że po prostu jej się pragnie. Brak wiary w siebie zmusza ją do zamykania się i nie reagowania nawet na jawne propozycje. Dlatego wśród Kopciuszków jest wiele starych panien, które całą niewykorzystaną miłość i troskę oddają psu czy kotu. Za to podopiecznym jest u nich wolno – w domu są głównymi, czasem śpią wygodniej i jedzą słodziej niż same gospodynie. Ale jeśli jednak uwierzy księciu, to jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki przemienia się w piękną księżniczkę. W połączeniu z łagodnym charakterem i oczami, które z miłością patrzą na księcia, często podoba się jego matce. W rodzinie nadal odgrywa zwykłą rolę troskliwej i usłużnej gospodyni, nie oczekując niczego w zamian. Nawet przy rozwodzie cierpi w milczeniu i nie rości sobie pretensji do niczego poza dzieckiem.
Calineczka
Calineczka może być każdego wzrostu i każdej budowy ciała. Ale posiadając olśniewający urok, w oczach otoczenia jest zawsze delikatną i bezbronną panienką. Elegancja, lekki chód i równie lekki charakter przyciągają do niej ludzi swoją towarzyskością i poczuciem humoru. Świadomie lub podświadomie Calineczka szuka mocnego męskiego ramienia i z pewnością je znajduje. Jeśli nie sponsora, to z pewnością takiego, który weźmie na siebie znaczną część jej problemów. Jeśli mężczyzna z jakichś powodów unika swoich obowiązków, ona, nie zastanawiając się długo, szybko znajduje kogoś innego. Tak, bez żadnego wysiłku przechodzi od strasznego Żaba (błąd młodości) do eleganckiego Żuka, który wprowadza ją, jeśli nie w świat, to przynajmniej w półświatek. Następnie prawie wychodzi za mąż za Kreta – mężczyznę bogatego, ale w podeszłym wieku. W porę dochodząc do wniosku, że nie będzie mogła żyć według jego reguł w mieszkaniu pachnącym naftalina, z pomocą dawnej serdecznej przyjaciółki udaje się wyjść za mąż za cudzoziemca, który ma nie tylko wiejski dom tonący w kwiatach, ale i urodę. A w przerwach między nimi zawsze ma pod ręką parę-trójkę chętnych do pomocy mężczyzn – naprawić kran, naładować akumulator, zawieźć do Egiptu na słońce, kupić futro przed mrozami. Poproszenie o pomoc nieznajomego mężczyzny jest dla Calineczki czymś naturalnym. Image słabej, bezbronnej i delikatnej panienki sprawia, że cała praca wykonuje się za nią. Przy czym okazała waga i grenadierski wzrost nie rzucają się wcale w oczy. Ale nawet jeśli mężczyzna nie jest aż tak szlachetny, by pomagać bezinteresownie, i wystawi rachunek, to Calineczka natychmiast znajdzie tysiąc i jeden wymówek, dlaczego akurat teraz i akurat tutaj nie może spłacić oczekiwanej pieszczoty. Ale siła jej zalotów jest tak wielka, że najwierniejsi rycerze służą jej latami w oczekiwaniu na obiecaną szczęśliwość. Najciekawsze jednak, że trafić do jej łóżka można dość łatwo i szybko. Wystarczy stanowczo wziąć ją za rękę i poprowadzić za sobą – czy to do pałacu, czy do chałupy. Calineczka łatwo poddaje się wpływowi silnej osoby, z którą będzie nawet bezinteresownie. Ale większość mężczyzn nie posiada tyle pewności siebie i charyzmy, dlatego idzie pierwszą drogą, próbując kupić jej uwagę.
Wenus z Milo
Klasyczna uroda, wymodelowane kształty w otoczeniu wytwornych strojów – to Wenus, bogini miłości i wzór kobiecości. Wiedząc o wrażeniu, jakie jej piękno wywołuje w otoczeniu, hojnie je prezentuje zawsze i we wszystkich pozach. Dlatego droga Wenus zwykłą ulicą usłana jest ciałami mężczyzn w różnym wieku ze zgiętymi kręgosłupami. Ale uroda nie uczyniła Wenus wredną. Jest dobroduszna, wesoła i miła w kontaktach. Można by ją nazwać idealną kobietą, gdyby nie jeden, ale istotny minus – nie ma rąk. To znaczy fizycznie są na swoim miejscu i równie piękne jak reszta ciała. Ale nie nadają się do niczego, nie są w stanie zrobić absolutnie nic. Dobrze, jeśli mężczyzna może zapewnić pięknej dziewczynie dobre życie. Bo w przeciwnym razie, z powodów bezpieczeństwa, będzie musiał wziąć na siebie przygotowywanie posiłków, sprzątanie i cerowanie skarpetek. A przy okazji nauczyć się gospodarować domowym budżetem. Domowym – to za dużo powiedziane, bo zarabiać pieniądze Wenus również nie umie. Za to umie wydawać – z przepychem i zdumiewającą szybkością. Ale piękno wymaga poświęceń, w tym finansowych, i to niemałych. Dlatego wielu mężczyzn schodzi z trasy, nie wytrzymując nie do zniesienia ciężaru boskiej urody. Ale trzeba zauważyć, że nawet w niekorzystnych okolicznościach rozwodu Wenus zachowuje się po królewsku: awantur o wyjaśnienie stosunków nie ma dla niej. Ale nie zapomni się zemścić, natychmiast nawiązując gorący romans z byłym przyjacielem męża, który natychmiast stał się zabawką dla złośliwej publiczności.
Wyższy lot – Harpia
Wśród Malwin, Calineczek i Wenus trafiają się jędze, ale to okoliczności życiowe czynią je takimi, a dziewczyny od razu wracają do swojego zwykłego repertuaru, gdy tylko okoliczności ulegną poprawie. Kopciuszek zaś woli cierpieć i upajać się cierpieniem, ale nigdy nie stanie się jędzą. Inna sprawa – Harpie. One są jędzami z urodzenia, powołania, a nawet czerpią satysfakcję z samego procesu bycia jędzą.
Często swoją społeczną rolę Harpia postrzega jako działalność żeńskiej wersji Robin Hooda. Wszystkim zarozumiałym mężczyznom (a przypadkiem trafiają się i ci, którzy nie mają nic do rzeczy) przypadają do gustu Malwiny, karmią śniadaniami Calineczki i bezczelnie oszukują Kopciuszki. Prawda w oczy mężczyznom się nie podoba, dlatego od razu zaczynają przypisywać Harpiom miano jędz.
Posiadając magnetyczną charyzmę, Harpia wkracza do każdego nowego zespołu ze swoim statutem. Działa różnymi metodami – od agresji po psychomanipulacje, od prowokacji po pochlebstwa – ale zawsze ostatecznie staje się przywódczynią grupy. I to nawet na stanowisku, które wydaje się niepozorne. Nawet jako dyrektorka jest szarą eminencją, ukrytą, ale twardą władzę której – z entuzjazmem czy z irytacją – uznają wszyscy. Otwartego buntu nie dopuści, a narzekania za plecami traktuje filozoficznie.
Kogo wziąć za sojusznika i do jakiego momentu z niego korzystać – sama decyduje. Ale jeśli obierze sobie mężczyznę, nawet krótkotrwały romans pozostawi krwawy ślad w jego sercu. Kim będzie, gdy będą razem, i kim się stanie później – wszystko zależy od jej woli. A jeśli Harpia zapragnie mężczyzny, który ma żonę, to nic jej nie powstrzyma. Bierze to, co jej się podoba, bez pytania.
Ale właśnie Harpie śnią się wszystkim mężczyznom bez wyjątku. Ci, których nie zauważyła, czarną zazdroszczą tym szczęśliwcom, którzy są przy niej. A oni, poznając smak prawdziwej jędzy, nie zamieniliby swojej losowej, pełnej kolców doli nawet na najbardziej beztroskie życie.
