Kontynuując temat mitologiczny, mamy do czynienia ze znakiem Strzelca.
Bóg burzy, który posyła życiodajny deszcz — personifikacja planety Jowisz — zapożycza obraz ojca bogów i groźnego władcy, siejącego grozę swymi strzałami-błyskawicami, a czasem nawet samo imię, od boga jasnego Nieba. Tak więc imię Zeus jest transformacją starożytnego imienia Diajus, a ponadto wywodzi się z tego samego korzenia co imię Jowisz („ojciec światła”). W świadomości mitologicznej pojawia się obraz króla-kapłana, który w formie rytuału porozumiewa się ze zjawiskami sił natury i, zwracając się do nieba, może wywołać deszcz. Najczęściej głową panteonu staje się gromowładca. Gromowładca włada czterema żywiołami: niczym Strzelec-Kentaur stoi on czterema kopytami na ziemi i wypuszcza strzałę swej myśli, która sięga wszechwidzącego nieba i daje mu wiedzę o prawach natury. Położenie boga burzy między Niebem a Ziemią kojarzy się z nim z podwyższonymi miejscami, szczególnie otwartymi, gdzie częściej trafia piorun, a indoeuropejskie imię gromowładcy wywodzi się od słowa „pergunos” — „skała” (stąd rosyjskie imię boga Perun).
Historycznie jowiszowa mitologema wyprowadza ludzkość poza granice stosunków rodowo-plemiennych i odpowiada początkowi państwowych zjednoczeń, opartych już nie na pokrewieństwie, a na ideologii. Czasem znak Strzelca, podobnie jak Zeus, podtrzymuje osiągnięty przez kulturę porządek społeczny, a czasem potwierdza nowy światopogląd. Od króla bogów Strzelec dziedziczy odpowiedzialność za wszystko, czym mu dano rozporządzać, i to czasem pozwala dostrzec w jego charakterze autorytatywność przywódcy. Ten znak na tyle dobrze rozumie strukturę społeczną, że odważa się przeciwstawić się społeczeństwu, zajmując wobec niego aktywną postawę — i to utwierdza go w roli reformatora. Swoje poglądy ten znak niesie otwarcie, a powołanie pośrednika skłania go do przekazania swej koncepcji innym i udostępnienia jej społeczeństwu.
Patrząc na życie z góry, Strzelec walczy z chaosem życia, organizując go słowem i myślą, podobnie jak Marduk, który pokonał Tiama. Jego uczciwość i sprawiedliwość zachowują praworządny pokój. Strzelcom są właściwe rycerskie cechy. Opierając się na ideałach, ujawnionych w tradycjach i rytuałach, Strzelec tworzy mocną bazę dla teraźniejszości i wnosi do świata pewność co do przyszłości.
Poszerzając horyzonty, Strzelec ucieka od kajdanów zwyczajnego bytu i rodzinnego domu, dużo podróżuje i interesuje się różnymi kulturami. Podobnie jak płodny deszcz gromowładcy, czerpiący siłę z Nieba, myśl Strzelca zapładnia suchy grunt pragmatycznej Ziemi wartościami duchowymi Boga. Ale jak bogu burzy przychodzi walczyć o to, by wilgoć niebios dotarła do ziemi, tak i Strzelcom nie jest łatwo doprowadzić swe plany do szczęśliwego finału. Dostrzeżenie w działaniu swych ideałów dobra — główne zadanie jego znaku.
(autor A. Gromowa według materiałów Semira oraz W. Wetaś „Astrologia i mitologia”)
