Kontynuując temat mitologiczny, mamy do czynienia ze znakiem STRZELEC
Bóg burzy, który zsyła życiodajny deszcz — personifikacja planety Jowisz — zapożycza obraz ojca bogów i groźnego władcy, siejącego grozę strzałami-błyskawicami, a czasem nawet samo imię od boga jasnego Nieba. Tak imię Zeus jest transformacją starożytnego imienia Djaos, a ponadto pochodzi od tego samego rdzenia co imię Jowisz („ojciec światła”). W świadomości mitologicznej pojawia się obraz króla-kapłana, który w formie rytuału porozumiewa się ze стихійnymi siłami i, zwracając się do nieba, może wywołać deszcz. Najczęściej głową panteonu staje się gromowładca. Gromowładca włada czterema żywiołami: on, niczym Strzelec-centaur, stoi czterema kopytami na ziemi i wypuszcza strzałę swej myśli, która sięga wszechwidzącego nieba i daje mu wiedzę o prawach natury. Położenie boga gromu między Niebem a Ziemią kojarzy się z wyniosłymi miejscami, szczególnie otwartymi, gdzie częściej trafia błyskawica, a indoeuropejskie imię gromowładcy pochodzi od słowa „pergunos” — „skała” (stąd rosyjskie imię boga Perun). Historycznie jowiszowa mitologema wyprowadza ludzkość poza granice stosunków rodowo-plemiennych i odpowiada początkom państwowych związków opartych już nie na pokrewieństwie, lecz na ideologii. Czasem znak Strzelca, podobnie jak Zeus, podtrzymuje osiągnięty przez kulturę ład społeczny, a czasem potwierdza nowy światopogląd. Od króla bogów Strzelec dziedziczy odpowiedzialność za wszystko, czym mu dano rozporządzać, i to czasem pozwala dostrzec w jego charakterze autorytatywność przywódcy. Ten znak tak dobrze rozumie strukturę społeczną, że odważa się przeciwstawić się społeczeństwu, zajmując wobec niego aktywną postawę — i to utwierdza go w roli reformatora. Swoje poglądy niesie otwarcie, a powołanie pośrednika skłania go do przekazania swej koncepcji innym i udostępnienia jej społeczeństwu. Patrząc na życie z góry, Strzelec walczy z chaosem życia, słowem i myślą organizując go, podobnie jak Marduk, który pokonał Tiama. Jego uczciwość i sprawiedliwość zachowują prawowity ład pokoju. Strzelcom są właściwe rycerskie cechy. Opierając się na ideałach ujawnionych w tradycjach i rytuałach, Strzelec tworzy mocną bazę dla teraźniejszości i wnosi do świata pewność jutra. Poszerzając horyzonty, Strzelec ucieka od kajdanów zwyczajnego życia i rodzinnego domu, dużo podróżuje i interesuje się różnymi kulturami. Podobnie jak płodny deszcz gromowładcy, czerpiący siłę z Nieba, myśl Strzelca zapładnia suchą glebę pragmatycznej Ziemi wartościami duchowymi Boga. Ale jak Bogu burzy przychodzi walczyć, by wilgoć niebios dotarła do ziemi, tak Strzelcom nie jest łatwo doprowadzić swe zamiary do szczęśliwego finału. Dostrzeżenie w działaniu swych ideałów dobra — główne zadanie jego znaku.
