Opozycja Wenus – Chiron
(Tranzyt. Wenus → Natalny Chiron)
Awesałom Pidwodny. Aspekty
Opozycja Wenus: Niedostateczna miłość świata do ciebie nie jest dowodem całkowitego egoizmu. Opozycja Wenus stawia w sferach, którymi rządzi Planeta, problemy interakcji z otoczeniem, etyczne i estetyczne, nie wspominając o emocjonalnych, a zwłaszcza o miłości. Jeśli akcent położony jest na Wenus, to człowiek przepełniony jest społecznymi standardami, standardową etyką i spotyka zewnętrzne przejawy Zasady Planetarnej w pełnym rynsztunku stereotypów świadomości i podświadomości społecznej. Ogólnie każdy przejaw Planety rozpatruje z punktu widzenia estetyki, a jeszcze bardziej tendencyjnie – z pozycji „podoba się – nie podoba się”, „kocham – nie kocham”, przy czym charakterystyczna jest dziwaczna mieszanka czysto osobistych sympatii i antypatii z podanymi przez społeczeństwo standardowymi ustawieniami, których człowiek początkowo nie odróżnia. Jeśli zaś akcent położony jest na Planecie i człowiek internalizuje jej Zasadę, to Wenus przejawia się jako zewnętrzny oponent w postaci społecznych wpływów (często wrogich), negatywnych ocen etycznych i estetycznych świata zewnętrznego, z którymi człowiek może zaciekle walczyć, nie rozumiejąc, że przyczyny antagonizmu tkwią w wewnętrznej niezgrabności. Na przykład przy opozycji Wenus do Saturna człowiek odczuwa głęboką chęć poświęcenia się poważnej sztuce. Jeśli akcentuje Zasadę Wenus, czyli postrzega siebie jako wolnego artystę, który nie ma żadnych obowiązków poza życiem w świecie Piękna, to odrzuca Zasadę dyscypliny Saturna, a faktycznie eksterioryzuje ją, a brak naprawdę żarliwych i celowych zajęć (wewnętrzna rozwiązłość) prowadzi do osłabienia Saturna. Świat: pojawiają się różnorodne zewnętrzne przeszkody i ogólnie wrażenie, jakby świat zewnętrzny był zimny i nie akceptował człowieka. Odwrotnie, internalizacja Saturna, czyli skupienie się na jego Zasadzie, kiedy człowiek wewnętrznie koncentruje się i pogrąża w samotnej, poważnej pracy lub po prostu twardo ignoruje cały świat, prowadzi do aktywizacji Wenus w życiu zewnętrznym: nagle pojawiają się goście z szampanem, zaproszenia, zaproszenia (w przypadku, kiedy do Wenus są harmonijne aspekty) lub dochodzi do ostrych konfliktów społecznych, często z pretensjami do egoistycznego zachowania człowieka (jeśli Wenus jest pokaleczona). Ogólnie rzecz biorąc, majoryczny aspekt Wenus stawia problem miłości, a w obszarach, którymi rządzi Planeta w opozycji do Wenus, dla człowieka w pewnym momencie bardzo ostro staje się pytanie, czego on chce: kochać czy być kochanym samemu. Praca nad sobą daje trwałe zespolenie Zasady Planetarnej z wenusjańską: wszystkie przejawy Planety stają się doskonałe pod względem formy i wypełnione miłością do ludzi; w sferach, którymi rządzi Planeta, człowiek będzie miał wspaniałe zrozumienie ludzi i możliwość wpływania na duże programy społeczne.
Opozycja Chirona: Idąc zbyt głęboko w siebie, ryzykujesz wyjście z przeciwnej strony. Opozycja Chirona stawia dla Planety dwa główne zadania: jakościowe rozszerzenie jej Zasady oraz jej materializację w tych momentach, które wcześniej uważane były za subtelne, najsubtelniejsze i zupełnie nieuchwytne. Na niskim poziomie Chiron jednak nie daje rozszerzenia i nie daje materializacji, lecz chaos i bez wyjścia rozwoju. Jeśli w danym momencie akcent w opozycji położony jest na Planecie i człowiek identyfikuje się z jej Zasadą, to Chiron ujawnia swoją obecność w świecie zewnętrznym, tworząc w sferach związanych z Planetą niesamowity rozgardiasz, bezład, niewyobrażalne (często bardzo oryginalne) przeszkody i ślepe uliczki, których sens i przyczyna stają się jasne dopiero wtedy, kiedy człowiek poszerza swoje poglądy na Zasadę Planety i opanowuje ją w znacznie szerszym zakresie, czyli faktycznie przechodzi na następny poziom pracy nad Planetą. Jeśli zaś tego nie robi, to okoliczności zewnętrzne układają się tak, że człowiek traci identyfikację z Zasadą Planety, ta ostatnia eksterioryzuje się i ujawnia w świecie zewnętrznym poza dotychczasowymi granicami dostępności (tak jak pilot staje się pracownikiem lotniska), a główny akcent w opozycji przenosi się na Chirona, który, zakorzeniony w wewnętrznych, ustalonych poglądach i często odczuciu wewnętrznej ślepej uliczki, towarzyszy mu rozpacz. Praca nad sobą przebiega tu poprzez przyjęcie i opanowanie przez Zasadę Planetarną paradoksów Chirona, podczas gdy on żartuje w świecie zewnętrznym, co daje Planecie (i człowiekowi w sferach jej wpływu) niezwykłe, na granicy realności, możliwości i talenty, które uderzają wszystkich (i samego człowieka również) siłą swojej przekonywającej mocy. Opanowany Chiron jest bardzo materialny, a opanowanie jego opozycji daje ciekawą odmianę talentu trwałego, niebanalnego widzenia i twórczości w sferach związanych z Planetą. Na przykład opanowanie opozycji Chirona do Plutona (które wiele będzie kosztować samego człowieka) daje niezwykłe zdolności krytyczne; trudno jest odeprzeć trafne, choć czasem ostre uwagi tej osoby lub wypchnąć je do podświadomości, gdyż są one tak precyzyjne, sprawiedliwe i przekonujące. Do prawdziwego opanowania opozycji do Chirona konieczna jest pogłębiona praca wewnętrzna oraz opanowanie świadomego kierowania programami podświadomości związanej ze sferami wpływu Planety.
