Półsekstyl Jowisz — Pluton
(Tranzyt. Jowisz → Natalny Pluton)
Awezał Podwodny. Aspekty
Półsekstyl Jowisza: Boska humanitarność nie jest bardziej wątpliwa niż humanitarność człowieka. Ta osoba będzie szukać przejawów swojej ludzkości w poszerzaniu możliwości innych ludzi w dziedzinach związanych z daną Planetą. W tych sferach charakteryzuje ją szerokie zainteresowanie humanitaryzmem; na przykład, półsekstyl Słońce–Jowisz podczas opracowywania może dać filozofa zajmującego się problemem wolnej woli człowieka, a na niskim poziomie — religijnego fanatyka, który wyznaje zasadę „kto nie jest z nami, ten jest przeciwko nam” i uważa za ludzi jedynie marionetki swojego egrégoru; przy tym humanitarnym będzie dla niego uznawanie za ludzkie nawrócenia na swoją wiarę tych, którzy to czynią, oraz wyniszczanie innych. Tutaj humanitaryzm jako poszerzanie w sferach Planety możliwości dla innych nie pojawia się sam z siebie, lecz wymaga pewnych wysiłków z jego strony oraz włączenia zasad innych planet (na przykład Słońca i Marsa, czyli inicjatywy, energii itp.). Z drugiej strony, osoba na niskim poziomie będzie się chełpić swoim człowiekolubstwem i możliwościami humanitarnej pomocy w dziedzinach Planety, a każda wątpliwość co do jej rzeczywistych zasług odbierze jako obrazę, a minimalne ograniczenia lub nawet po prostu porównanie z kimś większym (lub nawet takim samym) — jako antyhumanitarne upokorzenie. Przepracowany półsekstyl Jowisza daje (w odpowiednich dziedzinach) wielkich humanistów, nieprzepracowany — roszczenia do tego, jednak im bardziej dotknięty jest Jowisz, tym bardziej to wychodzi na jaw.
Półsekstyl Plutona: Odebrać losowi jego nieodłączny pokarm byłoby po prostu nieludzkie. Interpretacja tego aspektu zależy od aspektów Planety i Plutona, a przede wszystkim od poziomu ewolucyjnego człowieka. Tutaj fatalne okoliczności sprawdzają i oczyszczają (w sferze Planety) tak delikatną kwestię jak ludzkość, zarówno danego człowieka, jak i jego otoczenia. Harmonijny półsekstyl może dać pewną ochronę przed losem, względnie „ludzkie” jego przejawy, natomiast dotknięty, przeciwnie, daje twardą próbę ludzkości, a jeśli człowiek jej nie wytrzyma, może stać się okrutnym tyranem, czarnym nauczycielem, który niszczy wszystko ludzkie w ludziach od niego zależnych. Dla człowieka, który wkroczył na ścieżkę rozwoju duchowego, jest to bardzo perspektywiczny aspekt: Pluton ujawni w sferach Planety wszystkie niedoludzkie programy podświadomości, a pogodzenie się z ograniczającymi, choć bolesnymi i — według pierwszego wrażenia — antyhumanitarnymi stratami pozwoli je przekształcić w ewolucyjnie wyższe. Na przykład, półsekstyl Pluton–Mars oznacza agresję jako nieludzki przejaw, i tutaj człowiek na niskim poziomie może stać się agresywnym dręczycielem, który energicznie niszczy w ludziach wszystko ludzkie; na średnim poziomie człowiek będzie unikał agresji, odczuwając, że jest ona antyhumanitarna (szczególnie w stosunku do siebie), ale czasem i tak się z nią zetknie, odczuwa jej obecność w sobie, lecz starannie to wrażenie wypiera; na poziomie pracy nad sobą człowiek, uświadamiając sobie wewnętrzną agresję ujawnioną przez Plutona jako antyludzką z natury, przekształci ją w energię konstruktywną, podnosząc jednocześnie częstotliwość wibracji strumienia energetycznego (chuligan staje się nauczycielem karate). Wówczas zarówno los, który jest transmitowany, jak i oczyszczenie w jego otoczeniu zasady Planety okażą się, na ile to możliwe, humanitarne.
