Bikwintyl Merkury – Pluton
(Tranzyt. Merkury → Natalny Pluton)
Awezał Podwodny. Aspekty
Bikwintyl Merkurego: Gdy rzucasz oszczerstwa, kiełkują one z reguły jak chwasty. Ten aspekt na niskim i średnim poziomie daje człowiekowi w sferach planety widoczność racjonalnego rozumienia niższego życia oraz mentalne zainteresowanie nim. Jednak jego myśli w tym kierunku będą odznaczać się pewną żywością, a przy harmonijnym Merkurym mogą okazać się na miejscu, przynajmniej urok jego mowy nie pójdzie na marne, a zręczność w organizowaniu funkcjonowania niższego życia w osobistych celach może być niezwykła: to aspekt kolonizatora. Uraziony bikwintyl Merkury–Pluton może dać bezwzględnego handlarza niewolników, ale to raczej wyjątek, a na średnim poziomie człowiek stara się być, choć z wyższością, ludzkim wobec tubylców, rozwijać (w takim stopniu, w jakim to możliwe) ich racjonalne myślenie i do niego apelować. Jeśli Merkury jest zraniony, na początku wyjdzie to źle, i matka z takim bikwintylem może próbować poważnie apelować do logiki i rozumu rocznego dziecka; jeśli zaś zraniona jest planeta, to racjonalne rozważania człowieka, nawet przy całej ich poprawności, będą mało skuteczne, i będzie musiał on sięgnąć po swoją intuicję oraz naturalną ludzkość, która podpowie mu logicznie nieoczywiste, lecz trafne zachowanie w najbardziej zawiłych sytuacjach.
Bikwintyl Plutona: Poziom duchowy człowieka określa ilość sumienia, którą udało mu się w epoce rozbudzić. Ten aspekt w przepracowanej wersji daje człowiekowi możliwość efektywnego uczestnictwa w złożonych problemach niższego życia; dla niego wygląda on jak nosiciel losu, nieuchronnego, czegoś bezwzględnego, ale ostatecznie sprawiedliwego i prowadzącego go w prawidłowym kierunku. W harmonijnym wariancie człowiek łatwo dostrzega nieadekwatności i „robaczywe dziury” niższego życia w sferach planety oraz znajduje najbardziej bezbolesne sposoby ich likwidacji. Przy tym jednak czekają go pewne rozczarowania i nieodwracalne straty, gdyż niektóre formy niższego życia nie wytrzymują krytyki i (karmicznie) muszą zostać całkowicie zlikwidowane, z czym może być mu trudno się pogodzić, gdyż te formy znajdują odzew w jego podświadomości, a śmierć zewnętrznych form życia niszczy coś w nim samym. Przy zranionym Plutonie zdarza się to czasem bardzo boleśnie, i człowiek może, odcinając się (emocjonalnie) od niższego życia i jego problemów, stać się jego bezwzględnym prześladowcą, widząc w nim jedynie zło podlegające bezlitosnej eksterminacji; przy tym jednak niszczy w sobie ludzkie początki, stając się sługą okrutnego egrégoru i tracąc wolność woli. Tu opanowanie idzie poprzez staranne badanie niższego życia z pełnym szacunkiem dla praw jego rozwoju oraz właściwej mu etyki; dopiero wówczas człowiek będzie mógł zrozumieć i pokochać formy niższego życia, odczuwając je jako pokrewne sobie, a jakiekolwiek chirurgiczne interwencje okażą się lecznicze i humanitarne.
