Główne pojęcie Saturna – ograniczenie. Jego cechy – koncentracja i sublimacja (te symboliczne jakości bezpośrednio odzwierciedlone są w fizycznym stanie tej planety, która rzeczywiście znajduje się w procesie kompresji) – prowadzą do pogłębienia samoświadomości oraz zrozumienia sensu przejścia na wyższy poziom.
W astrologii Saturn symbolizuje doświadczenie, próbę, upływ czasu (Chronos), cierpliwość. Nazywany jest „planetą losu”. Jest to również zasada ograniczenia, gdyż to właśnie Saturn nadaje każdemu rozszerzeniu sztywną formę, strukturę, ramy. Ta planeta postrzegana jest zarówno jako przeszłe doświadczenie, jak i jako zadanie, które człowiek musi rozwiązać.
W mapie natalnej Saturn wskazuje, w jakich sferach doświadczenia człowiek musi nauczyć się brać odpowiedzialność i wykazywać dojrzałość oraz dyscyplinę. Jest to czynnik związany z jakością wybranej kariery. Pokazuje rodzaj obowiązków, które człowiek musi podjąć, oraz lekcję, którą będzie musiał przyswoić. Znak, w którym się znajduje, wskazuje, jak poprzez Saturna będzie się uczył radzić sobie z trudnościami życia, pracą i dyscypliną. To właśnie tą drogą osiągnie porządek i bezpieczeństwo. Walcząc i pokonując, wspina się po szczeblach. Wskazuje również, w jakiej dziedzinie wystąpią trudności i ograniczenia, które ostatecznie doprowadzą do osiągnięć i nowego poziomu interakcji z życiem. Do tego procesu potrzebna jest koncentracja i samozaparcie, dzięki którym rozwijamy siłę woli i cierpliwość. Są to niezbędne warunki do rozwoju prawdziwej duchowości.
S. Arroyo „Astrologia, karma, transformacja”
Saturn wskazuje na:
- Zasadę zachowania i kompresji – wskazuje tym samym na skierowanie do wewnątrz, osobistą kompresję prowadzącą do większej pewności co do własnej wewnętrznej siły.
- Zasadę formy, struktury, stabilności związanej z prawem, tradycjami kulturowymi i społecznymi, ojcem oraz władzą itd.
- Zasadę czasu i uczenia się poprzez powtarzające się doświadczenia.
- Poważnego podejścia, ostrożności, mądrości życiowej, cierpliwości, praktycznej oszczędności i konserwatyzmu.
- Saturn odnosi się do rdzennej natury człowieka, czystości jego prawdziwego „Ja”. Dlatego problemy, na które człowiek napotyka, wynikają z tego, że żyje on nie zgodnie ze swoją rdzennością, lecz raczej podporządkowując się stylom, normom społecznym i tradycjom. Jest szczególnie surowy, gdy odchylamy się od przejawiania swojej prawdziwej istoty.
- Psychologicznie Saturn stanowi część ego-kompleksu, która z wiekiem staje się coraz bardziej sztywna.
Często mówi się, że Saturn rządzi gęstą materią fizyczną. Gdy człowiek inkarnuje w świecie fizycznym, jego ciało staje się „skompresowane” i tym samym skoncentrowane. Ból, napięcie i presja życia ziemskiego mają zatem cel ewolucyjny – rozwój.
Działanie Saturna ukazuje wartość pracy, gdyż wszystkie wspaniałe przekonania i ideały człowieka tracą na znaczeniu, jeśli nie zostaną wcielone w życie poprzez wysiłek. Presja Saturna powinna być zatem postrzegana jako użyteczna, prowadząca do wykonania pracy niezbędnej do rozwoju na głębszym poziomie.
Jednak sam Saturn, bez miłości i lekkości, prowadzi do znieruchomienia i śmierci.
Z punktu widzenia postępu duchowego Saturn jest użyteczny w dwóch aspektach. Po pierwsze, ukazuje nam rzeczywistość świata materialnego, gdy wszystkie nasze pragnienia, nadzieje i złudzenia odchodzą w cień. Po drugie, doświadczenie saturnijskie w świecie materialnym sprawdza nas na każdym kroku, nie pozostawiając miejsca na ucieczkę ani samozłudę.
CYKLE SATURNA
Cykle: 7, 14–15, 21–22, 29–30, 36, 43–44, 51, 58–59, 66, 73–74, 80, 87–88.
Przeszłość – teraźniejszość – przyszłość
1 cykl 0–30 lat – przeszłość
Poznajemy siebie poprzez otoczenie, które reaguje na nas i nasze oczekiwania – rodzice, rodzeństwo itd. komunikują się z nami i wpajają nam, kim powinniśmy być, czego od nas oczekują, co dla nas dobre, a co złe, co słuszne, a co nie.
Wszystkie fazy to zawsze zmiana form, struktur – warto świadomie żegnać się z tym, co zbędne, z rzeczami.
1 faza – 0–7 lat – wzrost fizyczny
2 faza – 7–14 lat – uświadomienie własnego „Ja”
3 faza – 14–21 lat – „Ja” poprzez komunikację, partnerstwo
4 faza – 21–30 lat – poszukiwanie prawdziwego „Ja”, orientacja zawodowa, powołanie życiowe
2 cykl 30–59 lat – teraźniejszość
To czas drugich narodzin, narodzin „indywidualnego Ja”.
Sens okresów jest taki sam jak powyżej. W 4 fazie – realizacja własnego miejsca w społeczeństwie.
Istnieje możliwość stania się dorosłym, świadomie odpowiedzialnym i samodzielnym indywiduum, aby następnie skutecznie rozwijać się już na tej strukturze. Następnie powinno to być powiązane z poczuciem radości i świadomością tego, co się dzieje (Jowisz). Ostatecznie „Ja” odtworzy najbardziej klarowną, uświadomioną i odpowiedzialną strukturę osobowości, zdolną do odnalezienia swojej drogi w społeczeństwie, która zintegruje doświadczenie sukcesów i porażek i będzie gotowa wejść na kolejny poziom indywidualizacji.
Jeśli dotychczas nie udało się tego osiągnąć, doświadczenie może prowadzić do egoizmu lub tak silnego przywiązania do zewnętrznych osiągnięć, że pozytywna współpraca, komunikacja oraz gotowość do dzielenia się wspólnymi poglądami i uczestnictwa w sprawach wspólnych stają się niemożliwe.
3 cykl 59–88 lat – przyszłość
Początek procesu starzenia się.
Duchowe narodziny człowieka.
W idealnym przypadku, jeśli w pierwszym cyklu udaje nam się uwolnić od kolektywnych przywiązań przeszłości i wybrać własną drogę, to w drugim cyklu, dorastając, kroczymy nią pomyślnie, a uwolnieni od ograniczeń i potrzeb codzienności, kładziemy duchowe fundamenty naszej przyszłości.
1 faza – osłabienie aktywności fizycznej, przesunięcie jej w stronę duchowości.
2 faza – odkrywanie nowych wartości duchowych dla siebie.
3 faza – na ile jesteśmy jeszcze zdolni do poznawania nowego, na ile jesteśmy duchowo ruchliwi. Być może dojdzie tu do zmian otoczenia, być może konieczne będzie uporanie się z problemami poprzez odejście lub rozstanie.
4 faza – przekazanie całej swojej mądrości następnemu pokoleniu, swojemu przyszłemu. Człowiek może stać się pośrednikiem między światami. (Jeśli człowiek jest skrępowany aktywnością fizyczną – chorobami – to jedynie wzmaga to konieczność zwrócenia się ku duchowej podstawie bytu).
