MIEJSCE SŁOŃCA – JAK WIDZIELI JE RZYMSKIE CESARZE
Dowiedzieliśmy się również, że cesarz Hadrian, przywiązujący ogromną wagę do wpływu nieba i gwiazd, wznieść kazał w Jerozolimie wspaniały budynek (nazwany przez niego Elią, utworzonej z połączenia nazwy Słońca i jego własnego imienia Aelius), zwany zazwyczaj «Dodekapilon», czyli świątynię z dwunastoma bramami, co niewątpliwie było z tym powiązane. Podzielił on również miasto na siedem części – analogicznie do liczby planet i sfer planetarnych. Nowa Jerozolima miała także dwanaście bram, dwanaście fundamentów i dwanaście aniołów przy każdej bramie. To astrologia była podstawą stworzenia planu tego fantastycznego miasta, ona była również inspiracją dla koncepcji nowego miasta, zbudowanego przez Hadriana.
Mimo iż Hadrian sam zajmował się astrologią i magią, aby poszerzyć horyzonty swej wiedzy, uważał jednak, że ludziom nie należy ujawniać ich losu za pomocą tych nauk. Obecnie przyjmuje się, że to właśnie dzięki proroczym wodom kastalijskiego źródła wstąpił na tron władcy. „Można przypomnieć – pisze W.R. Halliday – stosunek rzymskich cesarzy do astrologii. Jeśli gwiazdy jedynie odsłaniają przyszłość, to jakiż zły wpływ może mieć astrologia? Jednakże przepowiednie dotyczące śmierci władców uznawano za zbrodnię karaną śmiercią. Królowa Elżbieta również wprowadziła podobny dekret w Anglii. Mówi się, że Hadrian, po ukaraniu zamknięcia kastalijskiego źródła, gdyż w jego wodach odczytał swoją część władcy, obawiał się, że inni mogą za jego pomocą uzyskać podobne informacje” (por. Greek Divination).
Cesarz Julian przyznawał się do swego uwielbienia „prawie dla wszystkich pogańskich przepowiedni”. Ten szlachetny Rzymianin, o którym mówiono, że określano go mianem odstępcy, choć nim nie był, ogłosił Słońce najwyższym bóstwem wśród rozumnych bogów, gdyż zajmuje ono centralne miejsce wśród planet. Na potwierdzenie swej racji przytoczył nawet znane słowa Arystotelesa, że „człowiek i Słońce zrodzili człowieka”. Następnie Julian zwrócił się ku Merkuremu, którego nazwał „rządzącym bóstwem mówców”, i napisał dość obszerny fragment o niebiańskiej harmonii: podobnie jak Słońce dzieli na cztery części trzy światy (niebiański, eteryczny i materialny), które przedstawione są w Zodiaku, on ponownie dzieli Zodiak na dwanaście części, co w sumie daje trzydzieści sześć części (dekady Ptolemeusza). Zatem, jak mi się zdaje, z Nieba zstąpią do nas trzy łaskawe Gracje. Stąd też z charakteru tej osoby doskonale możemy zrozumieć, dlaczego zaproponował on, aby kastalijskie źródło ponownie udostępnić, a jego prorocze wody mogły służyć dobru państwa po tym, jak Julian został cesarzem. Uważa się, że to właśnie Julian twierdził, iż większość cywilizacji powstała dzięki wyroczniom Apollina, gdyż one odsłaniały wolę bogów zarówno w sprawach religijnych, jak i politycznych, oraz pomagały mądrze rządzić tymi państwami, które słuchały ich rad.
