Kwinkunks Jowisz – Neptun

(Tranzyt. Jowisz → Neptun natalny)

Awezałam Podwodny. Aspekty

Kwinkunks Jowisza: Istnienie Boga budzi we mnie kompleks niższości. Ten aspekt obiecuje w sferach Planety niezwykłe rozszerzenie możliwości, związane z podłączeniem do kosmicznego egrégoru, jeśli człowiek zdoła osiągnąć odpowiedni poziom wibracji i opanować jej etykę, która może czasem niespodziewanie odbiegać od ziemskiej. Na przykład kwinkunks Jowisz–Uran może dać fizykowi-teoretykowi możliwość odczytywania informacji z bardzo wysokich planów kosmicznych, lecz okaże się ona nieskreslona jedynie pod warunkiem jej odpowiedniego ukierunkowania duchowego; jeśli zaś go zabraknie, błyskotliwe idee będą często przychodzić do niego, obiecując wielkie odkrycie dosłownie za rogiem, lecz za każdym razem zawodząc: zniekształcenie pierwotnie poprawnej idei wiąże się z niedostateczną uwagą wobec kosmicznej etyki, dla której zwykłe ziemskie pragnienie abstrakcyjnego poznania sprowadza się całkowicie do dość niskiego planu mentalnego. Na niskim poziomie człowiek w sferach Planety będzie raz po raz chwytać się kosmicznych aspektów, lecz jego zainteresowania i działania okażą się epizodyczne i powierzchowne, choć on sam prawdopodobnie będzie obstawał przy przeciwnej opinii, a już co najmniej głęboka ziemska ograniczoność w tych kwestiach jego bezpośredniego otoczenia, a także ludzkości. Kwinkunks Neptuna: Dobrym być nie jest konieczne: wystarczy być uczciwym i uważnym. Ten aspekt daje w sferach Planety wpływ kosmicznej miłości, którą człowiek na niskim poziomie odbiera najczęściej negatywnie. Współczesna cywilizacja jest taka, że nawet ziemskie siły popychające człowieka do rozwoju ewolucyjnego odbierane są przez niego głównie jako złe, a świadomym rozwojem duchowym zajmują się najczęściej ludzie, którzy znaleźli się w całkowitym ślepym zaułku we wszystkich innych kierunkach; dlatego wysokie wibracje Kosmosu w sferach Planety oznaczają dla człowieka albo niezrozumiałe zmiany świadomości (transcendentne medytacje), albo takie zwroty życiowe, że „bez półlitra się nie rozbierze”. Te ostatnie obniżą poziom kosmicznej medytacji do ziemskiego, zrozumiałego i nawet niemal ekstatycznego. Przy porażce Neptuna w sferach Planety możliwe jest irracjonalne poczucie kosmicznej winy, zwykle wypierane, oraz wewnętrzny konflikt z powodu niezgodności wyobrażeń o kosmicznej i ziemskiej łasce, miłosierdziu i współczuciu, gdyż Kosmos bardziej jest zainteresowany ewolucją ducha, a ludzie zasadniczo ograniczają się głównie do ciała fizycznego, eterycznego i astralnego, zaś prawa karmy ignorują całkowicie. Aby przezwyciężyć sprzeczność między ziemskimi a kosmicznymi neptunicznymi wpływami, człowiek powinien nauczyć się dostrzegać karmę, zająć kosmiczny punkt widzenia i dopiero potem próbować pogodzić ziemską karmę z wpływami wyższymi, a do tego w sferach Planety musi przede wszystkim pozbyć się ciągłego drobnego kłamstwa i samooszukiwania się, które maskują rzeczywistość jako bezpieczne. Kosmiczna miłość nie tyle łagodzi cierpienie, ile je skraca, kierując je bardziej konstruktywnymi dla człowieka drogami.