Kwintyl Księżyc – Pluton
(Tranzyt. Księżyc → Natalny Pluton)
Awezał Podwodny. Aspekty
Kwintyl Księżyca: Jaź, jelec i klenie są równie niezbędne do ewolucji, ale jaź jest jakoś smaczniejsza. Ten aspekt daje wewnętrzną żywotność i wewnętrzne zainteresowanie sferami wpływu planety, które wywołują u człowieka, który się do nich podłączył, szczery emocjonalny odzew oraz impuls do wewnętrznego rozwoju w nowym kierunku. Porażka Księżyca daje w sferach planety duże życiowe siły, którym jednak trudno przebić się na zewnątrz, i prawdopodobne frustracje typu stanu topoli, której każdej wiosny obcina się nie tylko gałęzie, ale i spory kawał pnia. Jeśli aspekt nie jest opracowywany, instynktowna żywotność degeneruje się, staje się grubiańska, a nawet wulgarna; nieopracowany Księżyc to mistrz profanacji czegokolwiek. Tak na przykład kwintyl Księżyc–Wenus na wysokim poziomie daje prawdziwą żywą sztukę, która jest tworzona przez człowieka instynktownie i stanowi w istocie kontynuację jego życia; ludzie odbierający tę sztukę z jednej strony rozpoznają siebie i otaczający świat, z drugiej zaś widzą go w świetle znacznie wyższych wibracji (Wenus – estetycznych), a intuicyjnie (Księżyc) podłączając się do tego nurtu, oświetlają swój wewnętrzny i zewnętrzny świat, przede wszystkim. Na niskim poziomie ten kwintyl oznacza postrzeganie wszelkich żywych relacji miłosnych i społecznych jedynie przez pryzmat fizjologii i interesu, na przykład postawa w stylu: „jeśli człowiek nie wydaje na mnie pieniędzy i nie pragnie się ze mną przespać, to relacje są bez perspektyw”.
Kwintyl Plutona: Gdy w gęstym lesie pełnym drapieżnych wilków pojawia się młody baranek, jest on niewinny, ale wywołuje przyjemne ożywienie. To bardzo niejednoznaczny aspekt, którego interpretacja zależy nie tylko od majorowych aspektów Plutona i planety, ale także od ogólnego poziomu ewolucyjnego człowieka. Ogólnie mówiąc, Pluton występuje jako inspektor jakości i form życia w sferach planety, i człowiekowi przyjdzie przeżyć rozstanie z niektórymi z nich na zawsze, z czym lepiej wcześniej pogodzić się wewnętrznie (przeżywając pewien żal). Z drugiej strony Pluton niszczy przede wszystkim pasożytnicze formy życia, a po jego wpływie człowiekowi w ostatecznym rozrachunku staje się lepiej, choć wewnętrzne robactwo i karaluchy, obficie występujące wśród programów podświadomości, wyglądają czasem w wewnętrznym świecie człowieka całkiem atrakcyjnie – przynajmniej jeśli nie przyglądać się im uważnie – i rozstawać się (szczególnie przy porażce planety) z tym, co w nim zabija całe jego życie, i dopiero znacznie później zrozumie, że to nie było takie. Porażony Pluton uczyni to bardziej bezwzględnym i bezceremonialnym, harmonijnym zaś – łagodniejszym, lecz w każdym razie przeżycia (na niskim i średnim poziomie) nie będą należały do najprzyjemniejszych. Ten aspekt daje ostre krytyczne spojrzenie na życiowe przejawy w sferach planety, a przy porażce kwintylu człowiek na niskim poziomie może stać się czarnym nauczycielem życia, wyniszczając nie tylko jego pasożyty, ale faktycznie wszystkie inne jego przejawy (choć on sam prawdopodobnie będzie myślał inaczej) – aspekt Sodomy i Gomory oraz AIDS.
