Półkwadrat Merkury – Saturn
(Tranzyt. Merkury → Natalny Saturn)
Awesałom Podwodny. Aspekty
Półkwadrat Merkurego: Sztuczna inteligencja to zawsze inteligencja bez odpowiedzialności. Ten aspekt na niskim poziomie daje ukrytą ociężałość myślenia, która jednocześnie sprawia wrażenie ruchliwości, a nawet bywa potężna. Człowiek może mówić logicznie i poprawnie, lecz w jego mowie będą wyczuwalne jakieś kolosalne zniekształcenia, jakby w swoje słowa wkładał inny, całkowicie błędny sens. Sam człowiek jednak tego nie zauważy, podobnie jak nie dostrzeże profanacji, której (w sferach planety) poddaje cudze obrazy umysłowe oraz ogólnie informację podczas ich odbioru. Na przykład półkwadrat Merkury–Mars da bardzo ograniczony zestaw schematów umysłowych, którymi człowiek operuje, odbierając i kierując wszelkimi rodzajami aktywności i energii – własnej oraz cudzej, często sprowadzając się do kategorii „dobrze–źle, swój–obcy, przyjaciel–wróg”, tak że uświadomienie i uwzględnienie dwuznacznego charakteru jakiejkolwiek aktywności jest dla tej osoby trudne. Jednocześnie jego mowa (szczególnie przy harmonijnym Merkurym) może na pierwszy rzut oka brzmieć potężnie, przekonująco i logicznie, burząc wszelkie przeszkody, łącznie z prawdą. Opracowanie wymaga uświadomienia sobie ograniczeń własnych schematów umysłowych i zbudowania na ich (trwałej!) podstawie konstrukcji dla innych celów (i mieszkańców), niż człowiek pierwotnie przewidywał; na wysokim poziomie jest to duch, czyli to, co znajduje się ponad myślą i logiką, lecz do czego obie te sfery powinny prowadzić niczym drogowskazy, które prowadzą poszukiwacza do skarbu ukrytego w labiryncie.
Półkwadrat Saturna: Podczas głębokiego wiercenia studni wewnętrznego świata zamiast fontanny duchowości może wybić ropa naftowa. Ten aspekt nie jest tak surowy jak kwadrat Saturna, lecz bardziej podstępny, gdyż daje człowiekowi poczucie głębokiego przeniknięcia w obszary rządzone przez planetę, lecz ta głębia jest w dużej mierze iluzoryczna, natomiast dogmatyzm metod jej osiągnięcia jest jak najbardziej realny. Na przykład półkwadrat Saturn–Merkury daje człowieka, który zawsze wie, jak należy, zwłaszcza w dziedzinach rządzonych przez Merkurego; jego myślenie jest tu pośrednie, dogmatyczne i nieugięte, a udowodnienie mu jego ograniczeń jest praktycznie niemożliwe. Półkwadrat Saturn–Pluton daje z kolei człowieka, który wie, jak nie należy, i wie, jak to należy zniszczyć, nie mając w tej kwestii – przynajmniej na niskim poziomie – żadnych wątpliwości. Dopóki ten człowiek nastawiony jest egocentrycznie, sfera planety jako żywa pozostaje dla niego niedostępna i może nawet wywoływać irytację, nie mieszcząc się w ramach; realnie człowiek ją kaleczy, choć sam uważa, że wszystko, co robi (strukturuje, rozsądnie ogranicza, mądrze naprowadza na właściwą drogę), służy wyłącznie jego dobru. Jeśli Saturn jest pokaleczony, ten półkwadrat może zadać człowiekowi głębokie rany duszy, których źródło – zbyt sztywna interakcja ze sferami planety – długo pozostanie niezrozumiałe lub nieoczywiste. Opracowanie wymaga tu wielkiego wyrzeczenia i mężnego pogłębienia sfer planety oczami innych ludzi oraz w ich interesie, wówczas gdy samemu człowiekowi dawno już jest jasne i oczywiste; dopiero jednak wtedy, gdy zobaczy planetę oczami innych, przez pryzmat ich problemów i pomoże w ich rozwiązaniu, człowiek będzie mógł zrobić coś naprawdę wartościowego, konstruktywnego i solidnego.
