Półkwadrat Merkury – Neptun
(Tranzyt: Merkury → Neptun w radixie)
Awezałom Podwodny. Aspekty
Półkwadrat Merkurego: Sztuczna inteligencja to zawsze bez odpowiedzialna inteligencja. Ten aspekt daje na niskim poziomie ukrytą ociężałość myślenia, która jednocześnie sprawia wrażenie ruchliwości, a czasem nawet mocy. Człowiek może mówić logicznie i poprawnie, lecz w jego mowie będą wyczuwalne jakieś kolosalne zniekształcenia, jakby w swoje słowa wkładał inny, całkowicie błędny sens. Sam człowiek jednak nie będzie tego dostrzegać, podobnie jak nie zauważy profanacji, której (w sferach planety) poddaje obce idee mentalne oraz ogólnie informację podczas ich odbioru. Na przykład półkwadrat Merkury–Mars da bardzo ograniczony zestaw schematów mentalnych, którymi człowiek operuje, odbierając i kierując wszelkimi rodzajami aktywności i energii – własnej oraz cudzej, często ograniczając się do kategorii „dobrze–źle, swój–obcy, przyjaciel–wróg”, tak że uświadomienie i uwzględnienie dwuznacznego charakteru jakiejkolwiek aktywności jest dla tej osoby trudne. Jednocześnie jego mowa (szczególnie przy harmonijnym Merkurym) może na pierwszy rzut oka brzmieć potężnie, przekonująco i logicznie, niwecząc wszelkie przeszkody, łącznie z prawdą. Opracowanie wymaga uświadomienia ograniczeń własnych schematów mentalnych i zbudowania na ich (trwałej!) podstawie konstrukcji dla innych celów (i mieszkańców), niż człowiek przewiduje to początkowo; na wysokim poziomie jest to duch, czyli to, co znajduje się ponad myślą i logiką, lecz do czego obie te sfery powinny prowadzić, podobnie do drogowskazów prowadzących poszukiwacza do skarbu ukrytego w labiryncie.
Półkwadrat Neptuna: Śpiącej królewnie nie są potrzebne dowody istnienia czarownic. Jest to niebezpieczny aspekt, gdyż na niskim poziomie człowiek w sferach planety stale pozostaje pod bacznym okiem twardych egrzegorów oraz niższych istot astralnych; przy porażce Neptuna możliwe są opętania, wygładzenia itp., sztuczne ograniczenia ruchliwości ciała astralnego, co w zwykłym języku oznacza sztywność emocjonalną, ograniczenie zakresu emocjonalnego i istotnego rozumienia oraz sztywne utrwalenie na zjawiskach i momentach, które są człowiekowi dostępne. Jeśli dotyczą one społecznie opanowanych i akceptowanych dziedzin (harmonijna planeta), o człowieku powiedzą „trochę dziwny!”, „z dziwactwami” itp., jeśli zaś człowiek koncentruje się na społecznie nieopanowanych fenomenach, co typowe przy porażce planety, może w swoich medytacjach posunąć się dość daleko i ujrzeć niedostępne innym rzeczy. Nie będzie miał on adekwatnego języka, lecz w dużej mierze opanują jego uwagę i mogą nie wypuścić w świat zwyczajnych wyobrażeń – zewnętrznie wygląda to na psychiczną nienormalność, a lekarze takich osób z wielkimi trudnościami leczą je środkami psychotropowymi, nie potrafiąc pomóc im zrozumieć natury subtelnych przestrzeni i zamieszkujących je istot. Zadowalający i żywy nurt medytacji, w tym przypadku, nie doprowadzi do sukcesu.
