Półkwadrat Jowisz — Neptun
(Tranzyt. Jowisz → Neptun radix)
Awezałam Podwodny. Aspekty
Półkwadrat Jowisza: Komu wiele dano, od tego wymaga się czegoś zupełnie innego. To aspekt domorosłych filozofów w sferze planety. U człowieka pojawi się tu wiele dogmatycznego myślenia, którego główna „cegła” okaże się przy bliższym oglądzie bardzo mocna i równie nie do ruszenia, a zbudowanie z nich lekkiej, skierowanej ku niebu świątyni jest dość trudne. W wariancie harmonijnym człowiek ten może okazać się w sferach planety skłonny do filantropii, lecz zwykle wąsko rozumianej i ostatecznie nie bezinteresownej, a jako rezultat niepowodzeń w własnym zgłębianiu subtelności zasad planety oraz jej szerokiego opanowania. W ogóle Jowisz niesie szczęście i rozszerzenie możliwości, lecz w tym przypadku odbywa się to jakoś mechanicznie i formalnie, bez uwzględnienia prawdziwych pragnień człowieka, tak że jego radość często może być zatruta, albo to, co się dzieje, wyda mu się całkowicie szydercze, jak kupno na urodziny pluszowego szczeniaka zamiast prawdziwego. Ten element formalnej dobroczynności i fałszywego protektoratu pokonuje się z wielkimi trudnościami, tym bardziej że od życia człowiek otrzymuje (w sferach planety) nie najlepsze do naśladowania przykłady; niemniej jednak, tutaj opracowanie wymaga głębokiego (a nie szerokiego) przeniknięcia w sfery planety oraz operowania posiadanymi przez człowieka możliwościami naprawdę w celu pomocy innym ludziom, bez względu na wzmacnianie poczucia własnej ważności, a wówczas w zbudowanej przez człowieka świątyni rzeczywiście zabrzmi głos Boży.
Półkwadrat Neptuna: Śpiącej królewnie nie są potrzebne dowody istnienia czarownic. To niebezpieczny aspekt, gdyż na niskim poziomie człowiek w sferach planety stale pozostaje pod bacznym okiem twardych egrzegorów oraz niższych astralnych istot; przy porażce Neptuna możliwe są zaczarowania, wygładzanie itp., sztuczne ograniczenia ruchliwości ciała astralnego, co w zwykłym języku oznacza emocjonalną skrępowanie, ograniczenie zakresu emocjonalnego i istotnego rozumienia oraz sztywne utrwalenie tych zjawisk i momentów, które są człowiekowi dostępne. Jeśli odnoszą się one do społecznie opanowanych i akceptowanych dziedzin (harmonijna planeta), o człowieku powiedzą „trochę dziwny!”, „z dziwactwami” itp., jeśli zaś człowiek koncentruje się na społecznie nieopanowanych fenomenach, co typowe przy porażce planety, może on w swoich medytacjach posunąć się dość daleko i zobaczyć niedostępne innym rzeczy. Nie będzie miał on adekwatnego języka, lecz one w dużej mierze opanują jego uwagę i mogą nie wypuścić go w świat zwykłych wyobrażeń — zewnętrznie wygląda to na psychiczną nienormalność, a lekarze takich ludzi z wielkimi trudnościami leczą ich środkami psychotropowymi, nie umiejąc pomóc im rozeznać się w naturze subtelnych przestrzeni i zamieszkujących je istot. Zadowalająca i żywa treść swoich medytacji, w tym przypadku, nie doprowadzi do sukcesu.
