Półsekstyl Wenus – Pluton

(Tranzyt. Wenus → Natalny Pluton)

Awezałam Podwodny. Aspekty

Półsekstyl Wenus: Społeczna świadomość jest znacznie bardziej humanitarna niż podświadomość społeczna. Gdy w sferach Planety wzmacnia się wpływ Wenus, a uczucia człowieka stają się łagodniejsze, kierując się ku postrzeganiu – zwłaszcza piękna w formach i relacjach – odczuwa on przypływ humanitaryzmu (w swoim rozumieniu). Na niskim poziomie oznacza to nadzwyczajną kapryśność, gdy w odpowiednich sytuacjach człowiek odczuwa, jak bardzo antyhumanitarne (wobec siebie) są wszelkie przejawy niedostatecznej uwagi, miłości, a nawet zwykłego niezaspokojenia jego estetycznych upodobań. Na przykład kobieta z deklem Słońce–Wenus może (szczerze) uznać za niehumanitarną wobec siebie inicjatywę mężczyzny, który zaprosił ją na wieczór, gdzie nie będą jej odpowiadać toalety gospodarzy. W przypadku osłabienia dekla te efekty mogą być emocjonalnie przeżywane bardzo mocno, jednak Wenus ma wobec zasady Planetarnej jedynie pośredni wpływ. W wariancie harmonijnym jest to złudny aspekt, gdyż humanitaryzm okazywany przez Wenus może zostać wzięty za miłość, a to, niestety, daleko nie to samo. Na przykład dekiel Wenus–Mars (jeśli nie jest mocno dotknięty) może dać człowieka, który humanitarnie, pięknie i troskliwie okazuje się w kontaktach z płcią przeciwną, jednak wzniosła miłość romantyczna (Wenus) i płomienna namiętność (Mars) u niego łączą się w humanitarnych przejawach, co może zupełnie nie odpowiadać partnerowi. Dekiel daje zbyt (często nawet dla samego człowieka) subtelny syntezę zasad Planetarnych, świadcząc o wielkich osiągnięciach w poprzednich wcieleniach.

Półsekstyl Plutona: Odebrać losowi jego nieodłączny pokarm byłoby po prostu nieludzkie. Interpretacja tego aspektu zależy od aspektów Planety i Plutona, a przede wszystkim od poziomu ewolucyjnego człowieka. Tu fatalne okoliczności sprawdzają i oczyszczają (w sferze Planety) tak delikatną kwestię jak humanitaryzm, przy czym zarówno własny, jak i otoczenia. Harmonijny półsekstyl może dać pewną ochronę przed losem, porównywalnie „ludzkie” jego przejawy, natomiast dotknięty, przeciwnie, daje twardą próbę humanitaryzmu, a jeśli człowiek jej nie wytrzymuje, może stać się okrutnym tyranem, czarnym nauczycielem, który niszczy wszystko ludzkie w ludziach od niego zależnych. Dla człowieka, który wkroczył na ścieżkę rozwoju duchowego, jest to bardzo perspektywiczny aspekt: Pluton unaoczni w sferach Planety wszystkie niedoludzkie programy podświadomości, a pogodzenie się z ograniczonymi, choć bolesnymi i na pierwszy rzut oka antyhumanitarnymi stratami, pozwoli je przekształcić w ewolucyjnie wyższe. Na przykład półsekstyl Pluton–Mars oznacza agresję jako przejaw nieludzki, i tu człowiek na niskim poziomie może stać się agresywnym dręczycielem, który energicznie niszczy w ludziach wszystko ludzkie; na średnim poziomie człowiek będzie unikał agresji, odczuwając, że jest ona antyhumanitarna (szczególnie wobec siebie), ale czasem i tak się z nią zetknie, odczuwa jej obecność w sobie, lecz starannie to wrażenie wypiera; na poziomie pracy nad sobą człowiek, uświadomiwszy sobie wewnętrzną agresję, ukazaną przez Plutona jako antyludzką z natury, przekształci ją w energię konstruktywną, podnosząc jednocześnie częstotliwość wibracji energetycznego przepływu (chuligan staje się nauczycielem karate). Wówczas i los, który jest transmitowany, i oczyszczenie w otoczeniu Zasady Planetarnej okażą się, na ile to możliwe, humanitarne.