Półtorakwadrat Wenus – Neptun
(Tranzyt Wenus → Natalny Neptun)
Awesałom Podwodny. Aspekty
Półtorakwadrat Wenus: Wiedząc, jak należy się zachowywać, a jak nie, warto jeszcze zrozumieć, co robić w innych przypadkach. Dla człowieka w sferach Planety na niskim poziomie charakterystyczny będzie społeczny i estetyczny dogmatyzm oraz sztywność postrzegania, oparte na mało ruchliwych ustaleniach. Tacy ludzie przekształcają odkrycia w sztuce w metodę artystyczną, co często równa się zabiciu dzieła; w programach społecznych taka sztywność daje siłę zdolną podporządkować tłum, ale ludzie twórczy będą jej unikać, a u człowieka może pojawić się kompleks Salieriego. Na przykład półtorakwadrat Wenus–Uran na niskim poziomie może dać dogmatyczne estetyczne wcielenie błyskotliwych idei, które od tego najczęściej giną, choć sam człowiek tego często nie dostrzega. Pracując nad sobą, osiąga się zadziwiającą biegłość w sztuce związanej ze sferami Planety lub subtelną i doskonałą umiejętność posługiwania się problemami społecznymi, czyli faktycznie pracę w wielkich egrzegorach za pomocą narzędzi, które początkowo wydawały się człowiekowi niewygodne i do tego nieprzystosowane: pędzle, farby, szpalty gazet i czasopism. Potrzebne jest jednak dostrzeżenie i uznanie swojego słabego opanowania narzędzi sztuki i zarządzania społeczeństwem, a przede wszystkim uświadomienie sobie niedoskonałości i ograniczeń własnego postrzegania, co może być psychologicznie bardzo trudne; znacznie łatwiej jest przenieść własne postrzeganie na otoczenie, dowodząc na przykładach, że subtelności, które dostrzegają inni, są iluzoryczne i nieistotne.
Półtorakwadrat Neptuna: Bałwochwalca w każdej religii – bałwochwalca. Na niskim poziomie opanowania tej sfery człowiek w sferach Planety będzie nieumiejętnie kłamał lub wpadał w błędne położenia, a to wszystko wyda mu się nieuniknione, a czasem nawet konstruktywne. Na przykład nieprzepracowany półtorakwadrat Jowisz–Neptun prawdopodobnie uczyni człowieka podatnym na pochlebstwa, a on sam może stać się ich główną bronią, która często go zawodzi, lecz uświadomienie sobie tego przychodzi mu z trudem. Ten aspekt na niskim poziomie daje w sferach Planety zbyt sztywne granice rozumienia i zbyt sformalizowane ścieżki medytacji, najczęściej dość niskich, które człowiek jednak uzna za wzorcowe i prowadzące dokładnie tam, gdzie trzeba. Na przykład półtorakwadrat Księżyc–Neptun może dać raz na zawsze ustalony rytuał odpoczynku z popijaniem trunków, pijanym skandalem i kacem następnego dnia, a wszelkie inne pomysły na rekreację będą dla człowieka nie do pomyślenia. Na wysokim poziomie człowiek odkrywa subtelne ścieżki rozwoju sfer Planety i ożywia drogi medytacji; na przykład zdeptane ścieżki modlitw obrastają żywymi kwiatami subtelnych, ruchliwych i nigdy nie powtarzających się religijnych doznań i przeżyć: to droga świętych, którzy pokonują dogmę oficjalnego kościoła.
