Półtorakwadrat Jowisz – Neptun
(Tranzyt. Jowisz → Neptun w radixie)
Awezałom Podwodny. Aspekty
Półtorakwadrat Jowisza: Pojęcie materii samo w sobie jest głęboko idealistyczne. Ten aspekt daje formalne rozszerzenie w sferach planety; człowiek może interesować się osiągnięciami naukowymi, uogólnieniami filozoficznymi, innymi kierunkami rozwoju, ale skłonna będzie rozumieć to wszystko dość prostolinijnie, na niskim poziomie, wyłącznie z egoistycznych i pragmatycznych pozycji. Przy słabym opracowaniu możliwa jest swoista twarda pycha, gdy człowiek nie przyjmuje komplementów poza ustalonym przez siebie obrazem, ale ich potwierdzenia wymaga bezwzględnie; taki sposób postępowania jest reakcją na podświadome poczucie braku prawdziwej wielkości, naturalnej i swobodnej szerokości możliwości, charakterystycznej na przykład dla trójnogu Jowisza: tak pułkownik patrzy na generała-pułkownika. Człowiek ten skłonny jest występować w roli dobroczyńcy, mecenasa lub fundatora w sferach planety, ale jego możliwości często nie odpowiadają potrzebom otoczenia i musi on nauczyć się to uwzględniać; tutaj błędy są widoczne znacznie wyraźniej niż przy półkwadracie Jowisza, a ciosy w dumę są bardziej bolesne. Opracowanie pozwala na skuteczną, kompetentną i terminową pomoc innym ludziom, prawdziwe rozszerzenie możliwości w sferach zarządzanych przez planetę, ale do tego trzeba nauczyć się dostrzegać w swoich narzędziach nie tylko ozdobne zdobienia, lecz także jakość ostrzenia.
Półtorakwadrat Neptuna: Bałwochwalca w każdej religii to bałwochwalca. Przy niskim poziomie opracowania człowiek w sferach planety będzie nieumiejętnie kłamał lub wpadał w błędne położenia, a to wszystko wyda mu się nieuniknione, a czasem nawet konstruktywne. Na przykład nieprzepracowany półtorakwadrat Jowisz–Neptun prawdopodobnie uczyni człowieka łaknącym pochlebstw, a on sam może stać się jego główną bronią, która często go zawodzi, jednak uświadomienie sobie tego przychodzi człowiekowi z trudem. Ten aspekt na niskim poziomie daje w sferach planety zbyt sztywne granice rozumienia i zbyt sformalizowane ścieżki medytacji, najczęściej dość niskich, które człowiek jednak uzna za wzorcowe i prowadzące dokładnie tam, gdzie trzeba. Na przykład półtorakwadrat Księżyc–Neptun może dać raz na zawsze pewien rytuał odpoczynku z popijaniem alkoholu, pijanymi awanturami i kacem następnego dnia, a wszelkie inne idee rekreacji będą dla człowieka nie do pomyślenia. Na wysokim poziomie człowiek zgłębia subtelne ścieżki rozwoju sfer planety i ożywia ścieżki medytacji; na przykład zdeptane ścieżki modlitw obrastają żywymi kwiatami subtelnych, ruchliwych i nigdy nie powtarzanych religijnych uczuć i przeżyć: to droga świętych, którzy pokonują dogmat oficjalnego kościoła.
