Półtorakwadratura Saturna – Neptuna

(Tranzyt. Saturn → Natalny Neptun)

Awezał Podwodny. Aspekty

Półtorakwadratura Saturna: Jeśli koło szczęścia utknie w rowie, krzyż losu można dźwigać na plecach. Ten aspekt przynosi w sferach planety przeszkody podobne do kajdan: można chodzić, ale ciężko. Człowiek jednak odczuwa je nie zawsze (jak przy kwadraturze Saturna), a czasem, poza tym, może wypracować sobie specyficznie niezgrabny sposób poruszania się, nie do końca estetyczny, ale w zasadzie akceptowalny. Jeśli wejdzie to w nawyk, staje się bardzo stabilne, a człowiek skłonny jest sceptycznie odnosić się do innych ludzi obdarzonych „zbędną” i nawet szkodliwą dla nich wolnością: młot parowy ma tylko jeden stopień swobody (góra–dół), ale działa tak, że miło na niego popatrzeć, a barani róg w ciasto ugniata. Podświadomie człowiek odczuwa jednak silne zaciśnięcia w sferach planety, które zmuszają go do poruszania się bardzo wąską ścieżką w interakcji ze światem zewnętrznym i może mieć silne kompleksy niższości, lecz stara się je wypierać do podświadomości. W życiu wewnętrznym szuka i długo nie znajduje drogi do głębokiego opanowania sfer planety, gdyż obecny w nim początkowo bardzo sztywny schemat pozwala mu poruszać się jedynie całkowicie określonymi, grubymi ścieżkami, niejako blokując subtelności. Tutaj opracowanie przemienia surowy kaganiec psa w giętką mądrość mędrca, który przenika bieg i odgałęzienia karmy nawet w pozornie beznadziejnych sytuacjach, lecz do tego trzeba przezwyciężyć wewnętrzne zaciśnięcia w sferach planety i zrozumieć, że w świecie zewnętrznym danina jest znacznie bardziej efektywna niż pańszczyzna.

Półtorakwadratura Neptuna: Bałwochwalca w każdej religii — bałwochwalca. Na niskim poziomie opracowania człowiek w sferach planety będzie nieumiejętnie kłamał lub popadał w błędne położenia, co wyda mu się nieuniknione, a czasem nawet konstruktywne. Na przykład nieprzepracowana półtorakwadratura Jowisz–Neptun prawdopodobnie uczyni człowieka łakomym na pochlebstwa, a on sam może uczynić je swoją główną bronią, która często go zawodzi, lecz uświadomienie tego przychodzi mu z trudem. Ten aspekt na niskim poziomie daje w sferach planety zbyt sztywne granice rozumienia i zbyt sformalizowane ścieżki medytacji, najczęściej dość niskich, które człowiek jednak uzna za wzorcowe i prowadzące dokładnie tam, gdzie trzeba. Na przykład półtorakwadratura Księżyc–Neptun może dać raz na zawsze ustalony rytuał odpoczynku z popijaniem trunków, pijanym skandalem i kacem następnego dnia, a wszelkie inne pomysły rekreacji będą dla człowieka nie do pomyślenia. Na wysokim poziomie człowiek pojmuje subtelne ścieżki rozwoju sfer planety i ożywia ścieżki medytacji; na przykład zdeptane ścieżki modlitw obrastają żywymi kwiatami subtelnych, ruchliwych i nigdy nie powtarzanych religijnych uczuć i przeżyć: to droga świętych, którzy przełamują dogmat oficjalnego kościoła.