Półtorakwintyl Wenus – Pluton
(Tranzyt Wenus → Wenus natalna)
Awezałam Podwodny. Aspekty
Półtorakwintyl Wenus: Życie środowiska społecznego rzadko ma antropomorficzny charakter. Ten aspekt daje pragnienie uczestnictwa w społecznych momentach, które pojawiają się w sferach Planety. W tych momentach człowiek odczuwa oddech życia, które go przyciąga i wzywa do użycia swoich sił. W sferach Planety człowiek odczuwa życie piękna, przyciągają go estetyczne ideały, a los da mu możliwość ożywienia sfer wpływu Planety za pomocą sztuki, zwłaszcza przy silnej Wenus; na niskim poziomie wszystko to odbywa się pod znacznym wpływem społecznych stereotypów, co zagraża życiu, w którym dana osoba podejmie się pomagać, szybkim unicestwieniem. Jeśli w sferach Planety człowiek zetknie się z miłością, może – przy odpowiednim zachowaniu – niezwykle ją ożywić i dać możliwości głębokiego ludzkiego samowyrażenia, co jednak źle współgra z seksualnością rozumianą prymitywnie. Na przykład półtorakwintyl Wenus–Mars daje potencjalnie silne i ludzkie przejawy w miłości, ale próby samego człowieka lub jego partnera forsowania gorących (z zwierzęcym odcieniem) namiętności skończą się całkowitą porażką, choć początek miłości może obiecywać bardzo energiczny i żywy rozwój.
Półtorakwintyl Plutona: Kierując losami narodów, należy pamiętać o własnym. Ten aspekt potencjalnie daje dobre widzenie niedostatków i wad rozwoju życia w sferach Planety, przy czym w przypadku porażki Plutona człowiek może widzieć jedynie je, co tworzy dość ponury obraz. Harmoniczny Pluton da człowiekowi wielkie możliwości skutecznego leczenia tych wad, w szczególności niszczenia pasożytniczych form życia, co może dać duże zadowolenie. Na przykład opanowany półtorakwintyl Pluton–Księżyc może dać dobrego lekarza (szczególnie przy silnym szóstym lub dwunastym domu), a półtorakwintyl Pluton–Wenus – okrutnego krytyka artystycznego, zjadliwego satyryka lub – przy silnym Merkurym – dziennikarza, który piętnuje społeczne wrzody. Na niskim poziomie krytyka rozwoju życia w sferach Planety może być destrukcyjna i w dużej mierze niesprawiedliwa, jednak zwykle wynika z najlepszych intencji i dla dobra, choć nie zawsze przynosi korzyści, zwłaszcza przy porażce Planety. Przy silnym uderzeniu półtorakwintyla możliwe są skłonności do czarnego nauczania życiowych przejawów, czyli świadomego ich niszczenia, ale zwykle na najniższym poziomie jako skutek własnych frustracji, które z bolesnymi niepowodzeniami w próbach ukazania (w sferach Planety) rozwoju życia w swoim świecie wewnętrznym i ujawnienia go w świecie zewnętrznym.
