Kontynuujemy cykl artykułów o znakach zodiaku przez pryzmat mitologii. Dzisiaj naszym tematem jest Koziorożec.
W wolnej przestrzeni, która kształtuje się pomiędzy Niebem a pierwotnymi wodami, powstaje Ziemia. Nieskończony ruch żywiołów nie ma celu i dąży do rezultatu. Jednak wśród żywiołów wyróżnia się świat stałej substancji, posiadający początek i koniec. Ograniczony świat jest trwały: określony jest przez surowe prawa, które go chronią. Są to prawa czasu i losu, symbolizowane w astrologii przez planetę Saturn. Ziemia, w której spoczywają przodkowie, staje się dla człowieka jego własną. Migracje dobiegają końca, a człowiek odnajduje ojczyznę — pojęcie przekazywane z pokolenia na pokolenie, z rodu w ród. Plemię zajmuje dla siebie określone terytorium, a bogowie stają się również bóstwami plemiennymi, strzegącymi swojego rodu. Takimi są rzymska Westa, starsza córka Saturna, lub Rod, najstarszy władca słowiańskiego panteonu.
Zadanie tych, nad którymi czuwa Saturn, polega na doprowadzeniu wszystkiego do rezultatu — do ukończenia — do doskonałości wszystkiego, czego się podejmują, włącznie z własnym losem, krystalizując swój obraz i styl. Koziorożce często zawężają swoje życie do jednego celu, który, niczym niegasnący płomień Westy, ogrzewa ich duszę, niewidoczny dla otoczenia. Cel jest ich wewnętrznym kręgosłupem, który pozwala materii sublimować się w ducha.
Koziorożce rodzą się w najciemniejszej i najtrudniejszej porze roku, i jest to najsurowszy oraz najpoważniejszy znak zodiaku. Osiągnięcia Koziorożca stają się znaczącymi kamieniami milowymi w życiu. Wykorzystując zewnętrzne okoliczności na korzyść sprawy, udaje mu się wykonać zamierzone na czas, aby realizacja stała się kolejnym szczeblem na wytyczonej ścieżce jego rozwoju. Opierając się na najlepszej w Zodiaku pamięci oraz kręgosłupie swojej osobowości, ten znak bierze na siebie odpowiedzialność za swoje istnienie oraz dzieło swoich rąk. Podobnie jak twórca, który kształtuje świat z gliny. Przynosi to człowiekowi mądrość życiową starców, którzy niegdyś założyli i zachowali jego ród oraz samą Gaję-Ziemię.
Starożytny wizerunek konstelacji Koziorożca przedstawia gadzią istotę, półzwierzę-półrybę, która jeszcze nie stała się człowiekiem. Przynosząc nam przeszłość rodu ludzkiego, ten znak nie zawsze potrafi żyć teraźniejszością, zapominając o nowych potrzebach ludzkiej duszy. Czasem świadomie skłania się ku mechanicznemu podejściu, ograniczając i martwiąc świat wokół siebie, aby ten nie przeszkadzał w realizacji jego celu. Dla planety Saturn w świecie panuje surowe prawo „dajesz na dajesz”, zmuszając do poświęcania wszystkiego najdroższego i bliskiego, odkładając później to, czego żąda dusza. Ciężar odpowiedzialności, do której czuje się powołanym Koziorożec — odpowiedzialności Atlasa, który dźwiga na swoich barkach Niebo — nie powinien zawężać horyzontów jego postrzegania.
(autor A. Gromowa za materiałami Siemira i W. Wetaś „Astrologia i mitologia”)
