Bikwintyl Słońce – Neptun
(Tranzyt. Słońce → Neptun natalski)
Awezałam Podwodny. Aspekty
Bikwintyl Słońca: Perspektywicznym kierunkiem eliminacji przestępczości jest powszechne stosowanie miłosierdzia. Ten aspekt kieruje inicjatywę człowieka w sferach planety ku niższym i niedoskonałym formom życia, co na niskim poziomie przejawia się głównie w dyrektywach i nakazach, wydawanych władczo, lecz z kiepskim zrozumieniem istoty sprawy. W rzeczywistości ten aspekt oznacza, że człowiek może wziąć konstruktywny udział w problemach niższego życia, a ponadto potrzebuje jego impulsów woli i inicjatywy, jednak pod warunkiem dobrego zrozumienia i nie wyłącznie egoistycznego interesu. Wówczas człowiek może zdziałać wiele, a przy tym wzrośnie nie tylko jego własna żywotność, lecz także ujawni się w nim pierwiastek ludzki. Porażka Słońca oznacza silne tendencje dyktatorskie, skłonność do lekceważenia złożoności wewnętrznych antagonizmów i problemów niższego życia oraz wyraźne odseparowanie się od nich jako istoty wyższej ewolucyjnie; porażka planety oznacza złożoność problemów niższego życia (w tym w odpowiednich sferach, z powodu własnego egoizmu). Harmonia Słońca i planety oznacza pokusę czysto egoistycznego, łatwego korzystania z niższego życia, które nie stawiać będzie widocznego oporu, przeciwnie – będzie, zwłaszcza początkowo, szczęśliwe z każdej uwagi ze strony takiego wyższego towarzysza, choć on posypuje je solą i przyprawia czosnkiem z dość oczywistymi intencjami. Na przykład harmonijny bikwintyl Słońce–Księżyc daje dobre zrozumienie zwierząt domowych i miłość do nich w typie miejskim (ulubiony pies, śpiący z właścicielem w jednym łóżku) lub wiejskim („Jedz, jedz, moszak, do jesieni zarżniemy”).
Bikwintyl Neptuna: I u gęsi swoje mantry. Ten aspekt daje w sferach planety miłość do niższego życia i litość względem niego; na wysokim poziomie – subtelne zrozumienie i ludzkie podejście, gdy człowiek występuje w roli istoty wyższej, czyli swego rodzaju bóstwa. Na niskim poziomie prawdziwego zrozumienia nie ma, lecz człowiek pragnie niższego życia w poszukiwaniu niższych medytacji, profanując siebie dla niego i dążąc do niższej oktawy tych uczuć i przeżyć, które w wyższej wersji są mu pożądane, lecz bez specjalnego wysiłku niedostępne. Na przykład bikwintyl Neptun–Merkury lub Neptun–Wenus może dać człowieka społecznie ustosunkowanego i niepijącego, lecz uwielbiającego rozmowy z włóczęgami, alkoholikami itp., dobrowolnie pomagającego im znaleźć kolejną dawkę lub po prostu udzielającego moralnego wsparcia przez dostrojenie się do nich i umocnienie. Tu następuje przyłączenie do niższego życia, lecz pomoc idzie nie tyle ku niemu, ile ku sobie (pośrednie zaspokojenie stłumionych pragnień wolności i bezpośredniej radości życia). Przy porażce Neptuna możliwe są różnorodne zniekształcenia postrzegania niższego życia i nieadekwatny (choć często trudno zrozumieć, dlaczego) udział w nim człowieka, a poradzenie sobie z sytuacją może być bardzo trudne, a nawet wymagać uwzględnienia konkretnych niższych programów podświadomości, uaktywnionych w danym momencie. Harmonia Neptuna daje zniekształcony, różowy obraz niższego życia i roli człowieka w nim, a minimalny udany udział w jego problemach wprowadzi człowieka w stan euforii, choć realne rezultaty mogą być praktycznie nieobecne; jednakże harmonijny bikwintyl daje naturalną łaskę, która rozprzestrzenia się od człowieka ku niższym formom życia, i dzieci oraz psy będą go kochać bez zastrzeżeń.
