Półkwintyl Słońce – Pluton

(Tranzyt: Słońce → Natalny Pluton)

Awezał Podwodny. Aspekty

Półkwintyl Słońca: Perspektywicznym kierunkiem wykorzenienia przestępczości jest powszechne stosowanie miłosierdzia. Ten aspekt kieruje inicjatywę człowieka w sferach planety ku niższym i niedoskonałym formom życia, co na niskim poziomie przejawia się głównie w dyrektywach i zaleceniach, wydawanych władczo, lecz z kiepskim zrozumieniem istoty sprawy. W rzeczywistości ten aspekt oznacza, że człowiek może wziąć konstruktywny udział w problemach niższego życia, a co więcej – potrzebuje jego impulsów woli i inicjatyw, jednak pod warunkiem dobrego zrozumienia i nie wyłącznie interesu własnego. Wówczas człowiek może zdziałać wiele, a przy tym wzrośnie nie tylko jego własna żywotność, lecz także ujawni się w nim pierwiastek ludzki. Porażka Słońca oznacza silne tendencje dyktatorskie, skłonność do lekceważenia złożoności wewnętrznych antagonizmów i problemów niższego życia oraz wyraźne odseparowanie się od nich jako istoty wyższej ewolucyjnie; porażka planety oznacza złożoność problemów niższego życia (w tym w odpowiednich sferach, z powodu własnego egoizmu). Harmonia Słońca i planety oznacza pokusę czysto egoistycznego, łatwego korzystania z niższego życia, które nie stawia większego oporu, a wręcz przeciwnie – początkowo będzie jedynie szczęśliwe z uwagi na jakąkolwiek uwagę ze strony tak wysokiego towarzysza, choć on posypuje je solą i przyprawia czosnkiem z dość oczywistymi konsekwencjami. Na przykład harmonijny półkwintyl Słońce–Księżyc daje dobre zrozumienie zwierząt domowych i miłości do nich w typie miejskim (ulubiony pies, śpiący z właścicielem w jednym łóżku) lub wiejskim („Jedz, jedz, moszak, do jesieni zarżniemy”).

Półkwintyl Plutona: Poziom duchowy człowieka określa ilość sumienia, jaką udało mu się wzbudzić w epoce. Ten aspekt w przepracowanej wersji daje człowiekowi możliwość efektywnego uczestnictwa w złożonych problemach niższego życia; dla niego jawi się on jako nosiciel losu, nieuchronnego, czegoś bezlitosnego, ale ostatecznie sprawiedliwego i prowadzącego go w prawidłowym kierunku. W harmonijnym wariancie człowiek łatwo dostrzega niedoskonałości i „robaki” niższego życia w sferach planety oraz znajduje najbardziej bezbolesne sposoby ich likwidacji. Towarzyszą mu jednak pewne rozczarowania i nieodwracalne straty, gdyż niektóre formy niższego życia nie wytrzymują krytyki i (karmicznie) muszą zostać całkowicie wyeliminowane, z czym może mu być trudno się pogodzić, gdyż te formy znajdują odzew w jego podświadomości, a śmierć zewnętrznych form życia niszczy coś w nim samym. Przy porażonym Plutonie dzieje się to niekiedy bardzo boleśnie, a człowiek, odcinając się (emocjonalnie) od niższego życia i jego problemów, może stać się jego bezwzględnym prześladowcą, widząc w nim jedynie zło podlegające bezlitosnej eksterminacji; w ten sposób niszczy jednak w sobie pierwiastek ludzki, stając się sługą okrutnego egrégoru i tracąc wolność woli. Tu opanowanie przychodzi poprzez staranne badanie niższego życia z pełnym szacunkiem dla praw jego rozwoju i właściwej mu etyki; dopiero wówczas człowiek zdoła zrozumieć i pokochać formy niższego życia, odczuwając je jako sobie pokrewne, a każda interwencja chirurgiczna okaże się lecznicza i humanitarna.