Bikwintyl Wenus – Uran
(Tranzyt Wenus → Natalny Uran)
Awezałom Podwodny. Aspekty
Bikwintyl Wenus: Filozof pogrąża się w głębi, polityk wspina się w górę, a zwykły człowiek pluska się w kałuży bez odpowiedzialności. Ten aspekt nadaje planetom zasięg uspołecznionego podejścia do niższych form życia, czyli człowiek znajduje się tutaj pod silnym wpływem społecznych stereotypów. Na niskim poziomie ma to raczej pozytywne znaczenie (na przykład zasada „dzieci i zwierzęta nie powinny być krzywdzone”), natomiast na wyższych może dać silny snobizm, czyli podkreślone oddzielenie, uznając je za niższe (na przykład pogardliwe spojrzenie mieszkańca stolicy na życie prowincji lub kraju ekonomicznie rozwiniętego na zacofany). Głębokie opracowanie, zwłaszcza bikwintyla do planet trzeciego i czwartego poziomu, daje postrzeganie postępu społecznego w ramach programów karmicznych i ewolucyjnego rozwoju ludzkości (co nie jest łatwe, gdyż procesy te często są skierowane przeciwnie), na średnim poziomie człowiek będzie interesować się życiem różnych warstw społeczeństwa, zwłaszcza niższych, ich charakterystycznymi problemami i sprzecznościami, ludzkością. W harmonijnym wariancie ten aspekt daje takt, urok i łatwość porozumienia w kontaktach z niższymi warstwami społecznymi, dostrzeganie piękna przedludzkich form życia (zwierząt, roślin itd.) oraz naturalną radość w kontaktach z nimi (w sferach planety), natomiast w przypadku negatywnym – różne emocje, w tym miłość i nienawiść, wobec niższych form życia, podczas których w każdym przypadku należy przede wszystkim szukać wyrażonej w człowieku humanitarności.
Bikwintyl Urana: Z punktu widzenia myszy mruczenie jest wyłącznie podobne do grzmotu. Ten aspekt przynosi wielkie niespodzianki, ekstrawagancję w przejawach zarówno u człowieka w interakcjach z niższymi formami życia, jak i samych tych form, w których mogą nagle zaostrzać się sprzeczności i dochodzić do wybuchów, w tym również w relacjach z człowiekiem. W przypadku negatywnego Urana nawiązanie trwałego, konstruktywnego kontaktu z niższym życiem okaże się praktycznie niemożliwe, choć niektóre idee człowieka będą potencjalnie bardzo płodne, a zachowania form życia oraz ich kryzysy będą bardzo wieloznaczne. Jeśli człowiek nauczy się je dostrzegać i interpretować jako znaki losu (zarówno niższego życia, jak i swojego własnego), harmonia Urana da bardziej akceptowalne, choć nadal początkowo niezrozumiałe, idee człowieka dotyczące niższego życia oraz ich własne przejawy. Jednak większość kataklizmów przebiegnie bez większych ofiar i może dostarczyć energii do rozwiązania trudnych zadań. Mimo to mówienie o konstruktywności jest możliwe jedynie pod warunkiem opracowania przez człowieka Urana – nagłe przebłyski i nieoczekiwane przejawy ludzkiego początku są możliwe również bez tego opracowania; niestety, znikają one równie szybko i niespodziewanie, jak się pojawiają.
