Kwinkunks Księżyc – Wenus
(Tranzyt. Księżyc → Natalna Wenus)
Awezałom Podwodny. Aspekty
Kwinkunks Księżyca: Co przeszkadza człowiekowi odczuć Boga za pomocą organów zmysłów? Ateizm. Taki człowiek będzie miał trudności z rozeznaniem niektórych swoich wewnętrznych odczuć, emocji i stanów fizycznych w sferach Planety. Kosmos daje mu zdolność emocjonalnego i fizycznego odczuwania swoich wibracji w tych sferach, ale wymaga to od człowieka pewnego nastawienia i wewnętrznej czystości, w tym przypadku – fizycznego i astralnego ciała. Na niskim poziomie może to wyrazić się tym, że zwyczajne ziemskie okoliczności w sferach Planety będą słabo poruszać emocjonalnie człowieka, co może go niepokoić, gdyż uzna siebie za nienormalnego lub pokrzywdzonego przez los. Próby doświadczenia tych samych emocji, co otoczenie, będą kończyć się dla niego niepowodzeniem. Praca nad tym polega zatem na wytępieniu grubych emocji i fizycznych ekscesów w sferach Planety oraz starannym nastrojeniu na (jedynie zadowalające dla człowieka) kosmiczne wibracje, które subiektywnie odbierane są jako ponadludzkie, abstrakcyjne itp. Na przykład kwinkunks Księżyc–Wenus da człowieka, dla którego zwyczajne społeczne i seksualne relacje nie przyniosą głębokiego zadowolenia, czyli będą przebiegać powierzchownie – i tak powinno być: w kontaktach społecznych (a zwłaszcza w miłości) jest on nastawiony na subtelne kosmiczne wibracje, a wszystkie jego próby bycia „jak wszyscy” i sprofanowania ich doprowadzą jedynie do wewnętrznego rozczarowania, smutku i protestu, których prawdziwych przyczyn człowiek będzie miał trudność zrozumieć. Praca nad kwinkunksem Księżyca daje subtelne instynktowne nastrojenie na kosmiczne promieniowanie w sferach Planety (kosmiczny medium) – człowiek, który może dać ludziom bardzo wiele, jeśli zdoła wewnętrznie, podświadomie przyjąć w tych dziedzinach kosmiczną etykę; oznacza to jednak zawsze ogromne poświęcenia ze strony ego.
Kwinkunks Wenus: Dobry artysta stara się przekazać Boską miłość do ludzi, zły – do siebie. Ten aspekt daje znacznie bardziej bolesne niż półsekstyl odczucie różnicy między społeczną i ogólnie ziemską etyką oraz estetyką a kosmicznymi, przy czym zarówno jedna, jak i druga będą w sferach Planety niejako niezależnie obecne w podświadomości człowieka, a jego zadaniem karmicznym będzie ich pogodzenie – do czego człowiek musi umieć zrezygnować z sfery Planety z punktu widzenia kosmicznego i dopiero potem oceniać ziemskie sprawy. Na niskim poziomie człowiek nie ma do tego sił ani mądrości, a w jego etyce i estetyce czuć dziwną mieszankę elementów ziemskich i kosmicznych, w której sam nie potrafi się rozeznać, co czasem go częściowo niepokoi. Na średnim poziomie możliwe są jednak silne konflikty wewnętrzne, gdyż ziemskie wyboje można ominąć jedynie za pomocą „ciosów” kosmicznych nart, co może wydawać się człowiekowi nie do końca uczciwe lub wręcz niemożliwe z punktu widzenia społecznej etyki, której ramy okazują się dla niego zbyt ciasne, lecz rezygnacja z niej i jeszcze bardziej rozrzedzona. Na przykład kwinkunks Wenus–Mars da swoiste problemy społeczne związane z agresją: zewnętrzną i wewnętrzną, a także ukrytą, i człowiek zetknie się z sytuacjami, w których według ziemskiej etyki należy przeciwstawić się złu siłą, ale nie tą, którą dysponuje, lecz znacznie wyższą wibracyjnie – i będzie musiał to robić przez całe życie.
