Kwinkunks Mars – Jowisz

(Tranzyt. Mars → Jowisz natalny)

Awezał Podwodny. Aspekty

Kwinkunks Marsa: Siła zła jest oczywista; siłę dobra można ocenić jedynie pośrednio, z tej cechy, że zło jeszcze ostatecznie nie zwyciężyło. Aspekt ten stwarza w sferach planety problem wzajemnego oddziaływania energii na ziemskich i kosmicznych wibracjach; na niskim poziomie człowiekowi często brakuje ziemskich form energii, natomiast kosmicznymi włada słabo, wskutek czego dochodzi do pewnych zakłóceń. Na przykład kwinkunks Mars–Księżyc może dać talent uzdrowiciela, ukryty pod postacią zdolności do zwykłego liniowego masażu, który jednak będzie wykonywany przez daną osobę w jakiś niezupełnie zwyczajny sposób, między innymi jej dłonie w odpowiedzialnych sytuacjach będą poruszać się jakby same z siebie, jeśli okaże się ona zdolna im zaufać. To ostatnie jednak wcale nie jest proste, gdyż podświadomość (osobista i zbiorowa) zwykle nie ufa intuicji, a co dopiero ruchom o niezwykłych wibracjach energetycznych. Kwinkunks Marsa stawia w sferach planety problem poziomu energii aktywności, co oznacza między innymi konieczność precyzyjnego wyboru jej form oraz równie precyzyjnej kontroli nad własną energią wewnętrzną, gdyż kwinkunks uwypukli kosmiczną niedopuszczalność grubiańskich stanów emocjonalnych i po prostu energicznych przejawów instynktów. Na przykład przy kwinkunksie Wenus–Mars stosunkowo grube, ale społecznie całkowicie akceptowalne przejawy miłości okażą się dla człowieka całkowicie niedopuszczalne z kosmicznego punktu widzenia, o czym Kosmos da mu zrozumieć czasem dość osobliwymi metodami, ale prędzej czy później człowiek przekona się, że w miłości powinien być bardzo, bardzo ostrożny. Natomiast przy opracowaniu, które przede wszystkim wymaga spojrzenia na ukochanego jako na istotę duchową, człowiek okaże się zdolny do bardzo intymnych, subtelnych i głębokich relacji oraz wzajemnych oddziaływań.

Kwinkunks Jowisza: Istnienie Boga budzi we mnie kompleks niższości. Aspekt ten obiecuje w sferach planety niezwykłe rozszerzenie możliwości, związane z podłączeniem do kosmicznego egrégoru, jeśli człowiek zdoła osiągnąć odpowiedni poziom wibracji i opanować jej etykę, która może się czasem niespodziewanie różnić od zwyczajnej ziemskiej. Na przykład kwinkunks Jowisz–Uran może dać fizykowi-teoretykowi możliwość odczytywania informacji z bardzo wysokich planów kosmicznych, jednak okaże się ona nieskreslona jedynie pod warunkiem jej odpowiedniego ukierunkowania duchowego; jeśli zaś go nie będzie, to błyskotliwe idee będą często przychodzić do niego, obiecując wielkie odkrycie dosłownie za rogiem, ale za każdym razem zawodząc: zniekształcenie pierwotnie poprawnej idei związane jest z niedostateczną uwagą wobec kosmicznej etyki, dla której zwyczajne ziemskie pragnienie abstrakcyjnego poznania sprowadza się całkowicie do niskiego planu mentalnego. Na niskim poziomie człowiek w sferach planety będzie raz po raz chwytać się kosmicznych aspektów, jednak jego zainteresowania i działania okażą się epizodyczne i powierzchowne, choć on sam prawdopodobnie będzie obstawać przy przeciwnej opinii, a już na pewno głęboka ziemska ograniczoność w tych kwestiach dotyczy bezpośredniego otoczenia, a także ludzkości.