Kwintyl Księżyc – Neptun
(Tranzyt. Księżyc → Natalny Neptun)
Awezał Podwodny. Aspekty
Kwintyl Księżyca: Jaź, jelec i klenie są równie niezbędne do ewolucji, ale jaź jest jakoś smaczniejszy. Ten aspekt daje wewnętrzną żywotność i wewnętrzne zainteresowanie sferami wpływu Planety, które wywołują u osoby, która się do nich podłączyła, szczery emocjonalny odzew oraz impuls do wewnętrznego rozwoju w nowym kierunku. Porażka Księżyca daje w sferach Planety duże życiowe siły, którym jednak trudno przebić się na zewnątrz, oraz prawdopodobne frustracje typu stanu topoli, której co wiosnę obcina się nie tylko gałęzie, ale i spory kawał pnia. Jeśli aspekt nie jest opracowywany, instynktowna żywotność degeneruje się, staje się grubiańska, a nawet wulgarna; nieopracowany Księżyc to mistrz profanacji czegokolwiek. Tak np. kwintyl Księżyc–Wenus na wysokim poziomie daje prawdziwą żywą sztukę, która jest tworzona przez człowieka instynktownie i stanowi w istocie kontynuację jego życia; ludzie odbierający tę sztukę z jednej strony rozpoznają siebie i otaczający świat, z drugiej zaś widzą go w świetle znacznie wyższych wibracji (Wenus – estetycznych), a intuicyjnie (Księżyc) podłączając się do tego nurtu, oświetlają swój wewnętrzny i zewnętrzny świat, przede wszystkim. Na niskim poziomie ten kwintyl oznacza postrzeganie wszelkich żywych relacji miłosnych i społecznych jedynie przez pryzmat fizjologii i interesu, np. postawa w stylu: „jeśli człowiek nie wydaje na mnie pieniędzy i nie pragnie się ze mną przespać, to relacje są bez perspektyw”.
Kwintyl Neptuna: Rzeka Życia, która wpada do oceanu Światowej Miłości, bierze swój początek w bagnie Współczucia. Ten aspekt daje w sferach Planety żywotność medytacji, na wysokim poziomie – prawdziwe zrozumienie życia Zasady Planetarnej oraz wszelkich jej przejawów. Na niskim poziomie, zwłaszcza przy porażce kwintyla, człowiek będzie zainteresowany i aktywny głównie w pasożytniczych formach życia związanych z oszustwem, fałszywymi pozycjami i tajnym wykorzystywaniem cudzego nurtu życiowego w sferach Planety. Przy porażce Neptuna u człowieka może pojawić się skłonność do najniższych form życia ze wszystkich, które ujawniają się w danej zacofanej formie, i wówczas on będzie im sprzyjał kosztem innych; tu opracowywanie odbywa się głównie w świecie wewnętrznym, a czasem człowiekowi, aby zrezygnować z uciech brudnego życia (które on przeciwstawia czystej martwocie), potrzeba zejść na samo dno odpowiedniej kałuży, choć czasem wystarcza i połowa jej głębokości: ważne jest jedynie, aby nie zamykać oczu na to, co realnie się dzieje, realnie się dzieje. Charakterystyczne jest tu podświadome poczucie winy wobec życia w sferach Planety, które człowiek stara się stłumić lub niezgrabnie zrekompensować. Porażka Planety przy harmonijnym Neptunie daje efekt różowych okularów: człowiek cieszy się z wszelkich przejawów życia w sferach Planety i trudno mu odróżnić niskie od wysokich, a w ogóle rozeznać się w jej połączeniach, tak że może wpaść w nieprzyjemne sytuacje, usiłując bronić tego, czego bronić nie należy. Harmonijny kwintyl daje mistyczne zauroczenie życiem Zasady Planetarnej, które łączy się z pewną pasywnością i skłonnością do pasożytnictwa w nim; na wysokim poziomie – umiejętność odkrycia życia w nieprawdopodobnych warunkach i pomocy jego rozwojowi.
