Półkwadrat Marsa – Saturna
(Tranzyt Marsa → Saturna natalnego)
Awezał Podwodny. Aspekty
Półkwadrat Marsa: Odrzucający młot ideologii państwowej nie tyle kruszy, co ubija zbuntowane myśli obywateli. W dziedzinach rządzonych przez planetę u człowieka ograniczone są środki wyrażania swojej aktywności, choć od razu rzuca się to w oczy. Jeśli uda mu się znaleźć połączenie tych środków, dogodne dla celów, efekt może być znakomity; częściej jednak będzie odczuwać pewien dyskomfort, którego przyczyny na niskim i średnim poziomie opracowania jawią się człowiekowi jako całkowita zagadka. Na przykład półkwadrat Merkury–Mars daje słabą koordynację ruchów, ale jednocześnie niektóre pojedyncze ruchy mogą być doskonałe, a pragnąc, człowiek może nawet osiągnąć sukces w niektórych dyscyplinach sportowych, choć mistrzostwo z takim aspektem jest trudne do zdobycia. Człowiek z nieprzepracowanym kwadratem Księżyc–Mars będzie szorstki w odbiorze i wyrażaniu emocji, wrażliwy, ostry, i ogólnie trudny w kontaktach, póki będzie wymagał, aby zewnętrzna rzeczywistość dostosowywała się do niego; natomiast kiedy postawi sobie za cel służenie jej, stopniowo uzyska szerokie kanały samowyrażania i konstruktywnej działalności, choć początkowo będzie, rzecz jasna, niezdarny, ale tutaj wiele łagodzi szczerość i bezinteresowność. Na niskim poziomie, a zwłaszcza przy dobrej energii, człowiek będzie skłonny podporządkowywać świat w dziedzinach rządzonych przez planetę swoim (całkowicie określonym) wyobrażeniom o tym, jakie te dziedziny powinny być, i opór wobec tego może być bardzo trudny. Na przykład półkwadrat Mars–Merkury (szczególnie harmonijny) daje dużą przebiegłość i zręczność, które na pierwszy rzut oka mogą wydawać się mądrością.
Półkwadrat Saturna: Podczas głębokiego wiercenia studni wewnętrznego świata zamiast fontanny duchowości może uderzyć ropa naftowa. Jest to aspekt mniej surowy niż kwadrat Saturna, ale bardziej podstępny, gdyż daje człowiekowi poczucie głębokiego wniknięcia w dziedziny rządzone przez planetę, podczas gdy ta głębia jest w dużej mierze iluzoryczna, natomiast dogmatyzm metod jej osiągania jest całkowicie realny. Na przykład półkwadrat Saturn–Merkury daje człowieka, który zawsze wie, jak należy, zwłaszcza w dziedzinach rządzonych przez Merkurego; jego myślenie jest tu pośrednie, dogmatyczne i nieugięte, a udowodnienie mu jego ograniczeń jest praktycznie niemożliwe. Półkwadrat Saturn–Pluton daje natomiast człowieka, który wie, jak nie należy, i wie, jak to należy zniszczyć, nie mając w tej kwestii, przynajmniej na niskim poziomie, żadnych wątpliwości. Dopóki ten człowiek nastawiony jest egoistycznie, dziedzina planety jawi mu się jako żywa niedostępna i może nawet wywoływać irytację, nie mieszcząc się w żadnych ramach; w rzeczywistości człowiek ją kaleczy, choć sam uważa, że wszystko, co robi (strukturuje, rozsądnie ogranicza, mądrze prowadzi na właściwą drogę), służy jej wyłącznie na dobre. Jeśli Saturn jest pokaleczony, ten półkwadrat może zadać człowiekowi głębokie rany duchowe, których źródło – zbyt sztywna interakcja z dziedzinami rządzonej planety – długo pozostanie niezrozumiałe lub nieoczywiste. Tutaj opracowanie wymaga wielkiego wyrzeczenia i mężnego pogłębienia dziedzin planety oczami innych ludzi oraz w ich interesie, wówczas gdy samemu człowiekowi dawno już jest jasne i oczywiste; jednak dopiero wtedy, kiedy zobaczy planetę oczami innych, przez pryzmat ich problemów, i pomoże w ich rozwiązaniu, człowiek będzie mógł zrobić coś naprawdę wartościowego, konstruktywnego i trwałego.
