Półkwadrat Słońce – Saturn

(Tranzyt. Słońce → Natalny Saturn)

Awezał Podwodny. Aspekty

Półkwadrat Słońca: Przeznaczenie stawia człowieka w trudnych warunkach jedynie wówczas, gdy nie ma już żadnego wyjścia. Ten aspekt nadaje sferom, którymi rządzi planeta, sztywne formy możliwych przejawów woli człowieka oraz pewne (przeznaczone przez los) typy imperatywnych sytuacji, do których człowiek będzie musiał się dostosować, choć będzie mu to nieprzyjemne. Na przykład półkwadrat Słońce–Wenus może dać dużą zaprogramowaną ilość (czyli niewielką liczbę możliwych wariantów) w relacjach społecznych i miłosnych, przy czym wątek nagle zaczyna wykraczać poza przewidziane ramy, a człowiek sam, swoją wolą, stara się je w nie wtłoczyć, często zniekształcając i kalecząc swoje i cudze uczucia oraz losy, nie rozumiejąc, nie rozumiejąc, nie rozumiejąc. Na niskim poziomie pracy z półkwadratem Słońca jest to bardzo ciężki aspekt – to (w sferach rządzonych przez planetę) wariant robota udającego człowieka, przynajmniej jego inicjatywy i reakcje na zewnętrzne imperatywne okoliczności będą takie. Brakuje mu tu fantazji, z drugiej jednak strony w niektórych przypadkach można na niego liczyć jak na nikogo innego, a przy harmonijnych, majorowych aspektach Słońca i planety może być idealnym wykonawcą jasnych i klarownych (dla niego) poleceń i rozporządzeń. Charakterystyczne jest podświadome uczucie skrępowania wolą i ograniczenia inicjatywy, które stopniowo słabnie (lecz nigdy nie znika całkowicie), gdy człowiek zaczyna zajmować się problemami w sferach rządzonych przez planetę, niezwiązanymi z nim osobiście; jednak na początku będzie to wychodzić niezgrabnie, możliwe są urazy zarówno w świecie zewnętrznym, jak i psychiczne, a także kompleks nieadekwatności, niewygody i nieprzydatności. Półkwadrat Saturna: Podczas głębokiego wiercenia studni wewnętrznego świata zamiast fontanny duchowości może wytrysnąć ropa naftowa. Ten aspekt nie jest tak surowy jak kwadrat Saturna, lecz bardziej podstępny, gdyż daje człowiekowi poczucie głębokiego wniknięcia w obszary rządzone przez planetę, jednak ta głębia jest w dużej mierze iluzoryczna, podczas gdy dogmatyzm metod jej osiągnięcia jest całkowicie realny. Na przykład półkwadrat Saturn–Merkury daje człowieka, który zawsze wie, jak należy, zwłaszcza w dziedzinach rządzonych przez Merkurego; jego myślenie jest pośrednie, dogmatyczne i nieugięte, a udowodnienie mu jego ograniczeń jest praktycznie niemożliwe. Półkwadrat Saturn–Pluton daje z kolei człowieka, który wie, jak nie należy, i wie, jak to należy zniszczyć, nie mając w tej kwestii – przynajmniej na niskim poziomie – żadnych wątpliwości. Dopóki ten człowiek nastawiony jest egoistycznie, sfera rządzonej planety pozostaje dla niego niedostępna i może nawet wywoływać irytację, gdyż nie mieści się w jego ramach; w rzeczywistości człowiek ją kaleczy, choć sam uważa, że wszystko, co robi (strukturuje, mądrze ogranicza, mądrze naprowadza na właściwą drogę), służy jej wyłącznie na dobre. Jeśli Saturn jest pokaleczony, ten półkwadrat może zadać człowiekowi głębokie rany duszy, których źródło – zbyt sztywna interakcja ze sferami rządzonej planety – długo pozostanie niezrozumiałe lub nieoczywiste. Praca z nim wymaga wielkiego wyrzeczenia i mężnego pogłębienia się w sferach planety oczami innych ludzi i w ich interesie, wówczas, gdy samemu człowiekowi dawno już jest jasne i oczywiste; jednak dopiero wówczas, gdy zobaczy planetę oczami innych, przez pryzmat ich problemów i pomoże w ich rozwiązaniu, będzie mógł zrobić coś naprawdę wartościowego, konstruktywnego i solidnego.