Trigon Księżyc – Chiron
(Tranzyt. Księżyc → Natalny Chiron)
Aweksalom Podwodny. Aspekty
Trigon Księżyca: Niewdzięczność jest murem, który chroni osobiste szczęście człowieka przed dysharmonią świata w ogóle. W sferach rządzonych przez Planetę trudno jest tej osobie na dłużej emocjonalnie zaszkodzić – jej zdolność do przywracania zakłóconej w podświadomości równowagi jest zdumiewająca. Trigon Księżyc – Wenus daje niezwykłą wewnętrzną odporność na przeżycia miłosne, a trigon Księżyc – Słońce – na wszelkie imperatywne okoliczności. Przy egoistycznym nastawieniu trigon Księżyca tworzy ostrożnego, lecz absolutnie bezlitosnego wampira w dziedzinach związanych z Planetą, bezlitosnego dlatego, że zupełnie nie zdaje sobie sprawy z tego, co naprawdę czyni. Na przykład przy nieprzepracowanym trígonie Księżyc – Wenus człowiek może szczerze kochać i jakoś rozumieć sztukę, ale jego postrzeganie w dużej mierze jest fizjologiczne, to znaczy towarzyszyć mu będzie gruba profanacja nurtów estetycznych. Porozmawiwszy z artystą i szczerze pochwaliwszy jego obrazy, ten człowiek pokryje je, a wraz z nimi i samego twórcę, powłoką banalności i szarości, i artyście przyjdzie przez jakiś czas dochodzić do siebie, porządkując swój dar, oczyszczając go. Natomiast przepracowanie tego trígonu daje człowieka sztuki, którego każdy krok i gest można podziwiać, nie wspominając o jego domu i przygotowywanym przez niego jedzeniu.
Trigon Księżyca daje błyskotliwe zdolności do intuicyjnego uczenia się w sferach rządzonych przez Planetę (na przykład trigon do Merkurego daje zdolności językowe, trigon do Marsa – sportowe, do Słońca – do kierowania cudzą wolą), a jednocześnie wybitne lenistwo w tych samych dziedzinach, które pokonać pomaga różnorodna zewnętrzna duchowa aktywność, kiedy człowiek odczuwa ważność każdego swojego wyboru i czynu oraz odpowiedzialność za nie.
Na niskim (i średnim) poziomie w sferach Planety charakterystyczna jest półświadoma postawa typu: „Jak będzie trzeba, to łatwo dam radę, a po co się starać?” oraz ogólne, lecz bardzo szczere egoistyczne nastawienie z podświadomym poczuciem: „Oczywiście, cały świat powinien dla mnie pracować, a dla kogoż jeszcze?”. Przy tym pod cienką warstwą pomyślności ukrywa się duży obszar szarości z ogniskami gnicia, ale wszystko to w większości jest wypierane do podświadomości i objawia się w ogólnym depresyjnym tle, które sprawia, że dla człowieka staje się głęboko beznadziejną i bezsensowną jakakolwiek konstruktywna praca nad sobą i w świecie zewnętrznym.
Przepracowanie odbywa się poprzez pokonanie lenistwa i tendencji do profanacji wszystkiego, co dzieje się w sferach Planety, przy czym to i to należy postrzegać nie jako swoje wady, a jako bezpośrednich wrogów (to znaczy według VII domu). Ogólnie można powiedzieć, że trigon Księżyca stara się niepostrzeżenie skierować niższy aspekt Planety na służenie ego lub, w najlepszym razie, rodzinie człowieka, a karmicznie przewidziane jest jego przepracowanie, rozszerzenie i udoskonalenie kosztem transformowanych niższych programów podświadomości: smakosz przemienia się w kucharza.
Trigon Chirona: Słowa jak dzieci – swobodnie bawią się tylko same sobą. Trigon Chirona daje człowiekowi w sferach wpływu Planety zdumiewającą świeżość postrzegania świata i własnych przejawów. Umie on jakoś całkiem niezwykle i jednocześnie bardzo przekonująco spojrzeć na rzeczy i pokazać je innym, tak że zapomnieć lub wypchnąć to, co zobaczył, jest dość trudno. Często ten aspekt daje swoiste poczucie humoru i zdolność do zabawiania otoczenia, czasem gruntownie je wprawiając w zakłopotanie i wpędzając w zakłopotanie, co przynosi człowiekowi wielką satysfakcję.
Na wysokim poziomie ten aspekt daje przeniknięcie i rozwój zasady Planety, które wydają się współczesnym nieprawdopodobnymi, a następnym pokoleniom, przeciwnie, fundamentalnymi: to, co otwiera Chiron, po pewnym czasie staje się podstawowym. Na niskim poziomie człowiek skłonny jest eksploatować trigon Chirona, nie wysilając się, i przyzwyczajając się do tego, że różnorodne chaotyczne i zdziwione sytuacje szybko i bezboleśnie same się rozwiązują, najczęściej rozstrzygając się jako trafny żart losu.
Jednak człowiek, który sądzi, że w pełni zrozumiał humor Chirona i, zwłaszcza, że wpływ tej planety go nie dotyczy, głęboko się myli. Kiedy humor losu dotyka istotnych stron jego własnego życia (a zasady Planet zawsze odnoszą się do ich liczby), człowiekowi najczęściej nie jest do śmiechu, i desperacko stara się zrozumieć, co właściwie się z nim dzieje, ale nieprzepracowany trigon Chirona nie daje mu tego zrozumienia, i choć ostatecznie zwykle znajduje on wyjście z impasu, rozwój poczucia, że on w obcym kraju trafił na estradowy koncert i, słabo znając język, na próżno stara się zrozumieć kalambury konferansjera – a cała sala umiera ze śmiechu – nie wiadomo dlaczego.
