Trigon Saturn – Chiron
(Tranzyt. Saturn → Natalny Chiron)
Awezał Podwodny. Aspekty
Trigon Saturna: Ewolucja jest wspólna dla wszystkich. Trigon Saturna daje człowiekowi w sferach związanych z daną Planetą naturalną dyscyplinę, koncentrację i pilność, a przy chęci i możliwości — także zdolność do przerzucenia swojego ciężaru na innych. Z drugiej strony, nawet trygon Saturna nadaje zasadzie Planetarnej pewną powściągliwość, chłód i sztywność, które pokonuje się poprzez skoncentrowaną pracę wewnętrzną nad zasadą Planety. Tutaj przeszkodą, co jest typowe dla trygonu w ogóle, jest lenistwo, które jednak nie jest oczywiste, gdyż Saturn właśnie wymaga skupienia i pracy. Jednak (w sferze zasady Planetarnej) człowiek skłonny jest uczciwie pracować dokładnie tyle, ile wymagają od niego okoliczności, i ani chwili dłużej. A okoliczności (dotyczące obszarów rządzonych przez Planetę) nigdy nie zmuszą go do koncentracji i pogłębienia się w temacie zbyt długo i zbyt intensywnie, choć z zewnątrz może wyglądać na bohatera oddanej pracy, jego wewnętrzna koncentracja i napięcie mają tendencję do bycia wyraźnie niewystarczającymi.
Człowiek z trygonem Saturna – Słońce dziwi się tym, którzy nie potrafią się zebrać i zrobić tego, co obiektywnie konieczne, a zupełnie niezrozumiałe są dla niego skargi osoby z nieaspektowanym Saturnem na niemożność skupienia się i zdyscyplinowania się w najpilniejszych okolicznościach. Opracowanie aspektu daje poważny rozwój zasady Planetarnej, przede wszystkim wewnątrz człowieka, czyli głębokie i doskonałe opracowanie odpowiednich programów podświadomości, co obiecuje osiągnięcia twórcze oraz głębokie indywidualne samowyrażenie.
Na niskim poziomie powierzchowne wysiłki i skupienie na zasadzie Planetarnej wydają się głębokie, w wyniku czego możliwe są zawodowe rozczarowania: człowiek budzi poważne nadzieje, ale szybko się one rozbijają — błyskotliwy student fizyki staje się szarym inżynierem-programistą (nieprzepracowany trygon Saturna – Uran). Niestety, to nie wszystko: trygon Saturna, który karmicznie zakłada głębokie opracowanie zasady Planety i stworzył dla człowieka wszystkie warunki, w przypadku gdy do tego nie dochodzi, zamraża Planetę, a człowiek w odpowiednich obszarach traci elastyczność, wrażliwość i zrozumienie, czasem popadając w niewolę sztywnego egrégoru (trigony Saturna, strażnika i szefa obozu koncentracyjnego).
Trigon Chirona: Słowa jak dzieci — swobodnie bawią się tylko same sobą. Trigon Chirona daje człowiekowi w sferach wpływu Planety zdumiewającą świeżość postrzegania świata i własnych przejawów. Umie on jakoś zupełnie niezwykle i jednocześnie bardzo przekonująco spojrzeć na rzeczy i pokazać je innym, tak że zapomnieć lub wyprzeć to, co zobaczył, jest dość trudno. Często ten aspekt daje swoiste poczucie humoru i zdolność do zabawiania otoczenia, czasem gruntownie je wprawiając w zakłopotanie i wprawiając w zakłopotanie, co przynosi człowiekowi wielką satysfakcję.
Na wysokim poziomie ten aspekt daje przenikliwość i rozwój zasady Planetarnej, które wydają się współczesnym nieprawdopodobnymi, a następnym pokoleniom, przeciwnie, fundamentalnymi: to, co odkrywa Chiron, po pewnym czasie staje się podstawą. Na niskim poziomie człowiek skłonny jest eksploatować trygon Chirona, nie wysilając się, i przyzwyczajając się do tego, że różnorodne chaotyczne i zaskakujące sytuacje szybko i bezboleśnie same się rozwiązują, najczęściej rozstrzygając się jako trafny żart losu.
Jednak człowiek, który sądzi, że w pełni zrozumiał humor Chirona i, zwłaszcza, że wpływ tej Planety go nie dotyczy, głęboko się myli. Gdy humor losu dotyka istotnych stron jego własnego życia (a zasady Planetarne zawsze odnoszą się do ich liczby), człowiekowi najczęściej nie jest do śmiechu, i rozpaczliwie próbuje zrozumieć, co właściwie się z nim dzieje, ale nieprzepracowany trygon Chirona nie daje mu tego zrozumienia, i choć ostatecznie zwykle otwiera drogę do rozwoju poczucia humoru, pozostaje wrażenie, że znalazł się w obcym kraju na estradowym koncercie i, słabo znając język, na próżno usiłuje zrozumieć kalambury konferansjera — podczas gdy cała sala umiera ze śmiechu — nie wiedząc dlaczego.
