Nadszedł czas mitycznego Lwa.
Lew, zwierz król, którego imieniem nazwano odpowiedni znak Zodiaku, a złocista grzywa kojarzy się ze Słońcem — tradycyjny symbol władzy i siły. Światło słoneczne było tak powszechne, że nigdy nie uderzało w ludzką wyobraźnię tak mocno, jak burza, dlatego ludzie docenili znaczenie energii słonecznej dopiero z czasem. W przeciwieństwie do boga gromu i błyskawicy, który jest pośrednikiem wyższych sił i boskiego ognia, bóg słoneczny uosabia przede wszystkim własną wewnętrzną moc. Obraz Słońca utożsamia się z powstaniem imperiów, których blask przyćmiewa dawne, drobne królestwa. Słońce przemieszcza się po niebie niczym koło, które staje się jego uniwersalnym symbolem. Podobnie jak koło, którego jedna strona dotyka Ziemi, a druga — Nieba, Słońce wciela w siebie pełnię i integralność bytu. To utożsamienie wiąże się z archetypem słonecznym etapu wynalezienia koła i rozpowszechnienia wozów zaprzężonych w konie. Szybkość rydwanów pozwalała obejmować rozległe przestrzenie, co umożliwiło zjednoczenie ziem i zapoczątkowało tworzenie imperiów oraz ideę jednowładztwa. Realizując zasadę podobieństwa ziemskiego niebieskiemu, Słońce samo stanowi źródło wszystkiego i symbolizuje stworzenie w naturalnym Wszechświecie własnego świata, opartego na rozumnych prawach. Słońce wyznacza granice indywidualnej wolności człowieka oraz jego twórczej aktywności — a ta nowa osobista określoność kształtuje pojęcie indywidualnej duszy każdego. Słońce obdarza ludzi energią do twórczości.
Człowiekowi urodzonemu pod znakiem Lwa równie dobrze znane są zarówno wzniosłe przejawy ducha, jak i władza materii: podobnie jak Ra, który codziennie ogląda niebo, ziemię i jej głębiny, on dostrzega w wszystkim jedyną boską istotę i dlatego skłania się ku wielkoduszności i pobłażliwości. Lwy kochają sztukę i pragną rozświetlić świat jasnością barw. W kole Zodiaku (w ruchu od Ryb) znakowi Lwa odpowiada punkt złotego podziału, wyznaczający prawidłowe proporcje ziemskiego piękna. Lecz twórcza realizacja zakłada nie własną, lecz ponadosobową wolę. Jeśli zaś człowiek przywłaszcza sobie dar danego mu życia, rezultatem takiego postrzegania świata staje się główny grzech ludzi — pycha i indywidualizm, który ogranicza ich byt ramami ich horyzontów i pozbawia zdolności tworzenia, podobnie jak Belerofonta, który z powodu pychy został odrzucony przez bogów, a nawet jego koń Pegaz. W konflikcie jednostki i społeczeństwa jednostka często ponosi porażkę, podobnie jak Faeton, który tylko raz wzbił się na niebo w złotym rydwanie, jeśli nie bierze na siebie odpowiedzialności za innych ludzi. Tylko przyjmując ją, człowiek staje się królem przyrody i synem Słońca.
(autor A. Gromowa według materiałów Semira oraz W. Wetaš „Astrologia i mitologia”)
