Kwinkunks Słońce – Wenus
(Tranzyt. Słońce → Wenus natalna)
Aweksalom Podwodny. Aspekty
Kwinkunks Słońca: Najtrudniej jest walczyć z wrogiem, pozostając osobą pokojową. Ten aspekt daje w sferach Planety efekt pewnej nieadekwatności impulsów woli człowieka, co będzie zauważalne dla uważnego otoczenia, a na pewnym poziomie samoświadomości także i jemu samemu, jednak trudno będzie określić, na czym dokładnie polega ów dysonans, a jemu zrozumieć. Podobnie zewnętrzne imperatywne sytuacje w sferach Planety będą dla człowieka stanowić pewne trudności, z których każdą, przy chęci, jest on w stanie jakoś pokonać, lecz w przypadku porażki kwinkunksu może to wydawać się męczące (a przy jego harmonijnych aspektach – atrakcyjne). Aspekt ten oznacza zewnętrzne wtargnięcie kosmicznej woli w sferach Planety, a także próby jej włączenia poprzez osobistą wolę samego człowieka. Dopóki nie zacznie on dostrzegać (w sferach Planety) kosmicznego charakteru zewnętrznych imperatywnych okoliczności oraz własnych impulsów woli i nie nauczy się adekwatnie na nie reagować, zarówno te pierwsze, jak i drugie będą go niepokoić i częściowo niepokoić. Ogólnie rzecz biorąc, w sferach kwinkunksu człowiek (poza bardzo wysokim stopniem opanowania) odczuwa trudności związane z pojawieniem się wpływów i etyki kosmicznej, czyli pozaludzkiej, jednak w tym przypadku przejawia się to szczególnie ostro, gdyż trudno jest nawet przyznać, że własna wola znajduje się pod wpływem kosmicznej, tak jak to bywa przy półsekstylu Słońca, lecz jeszcze znacznie bardziej, łącząc ją z własną inicjatywą i wysiłkami twórczymi. Na niskim poziomie, przy porażce Słońca, człowiek będzie starał się unikać drobnych kamyczków, które czasem lecą w jego kierunku w sferach Planety, natomiast przy harmonijnym Słońcu prawdopodobnie będzie odczuwał bierną przyjemność, podobną do wrażenia wibracji szybkiego pociągu na górnej półce miękkiego wagonu; przy gwałtownym hamowaniu, co prawda, można spaść na dół, ale kości pozostaną całe.
Kwinkunks Wenus: Dobry artysta stara się przekazać Boską miłość do ludzi, zły – do siebie. Aspekt ten daje znacznie bardziej bolesne, w porównaniu z półsekstylem, odczucie różnicy między społeczną i ogólnie ziemską etyką oraz estetyką a kosmicznymi, przy czym zarówno te pierwsze, jak i drugie będą w sferach Planety niejako niezależnie obecne w podświadomości człowieka, a jego zadaniem karmicznym będzie ich pogodzenie, do czego człowiek musi umieć zrezygnować z sfery Planety z punktu widzenia kosmicznego i dopiero potem oceniać sprawy ziemskie. Na niskim poziomie człowiek nie ma na to sił ani mądrości, a w jego etyce i estetyce wyczuwa się dziwną mieszankę elementów ziemskich i kosmicznych, w której sam nie potrafi się połapać, co czasem częściowo go niepokoi. Na średnim poziomie możliwe są jednak silne konflikty wewnętrzne, gdyż ziemskie wyboje można ominąć jedynie za pomocą „ciosów” kosmicznych „kijków narciarskich”, co może wydawać się człowiekowi nie do końca poprawne lub wręcz niemożliwe z punktu widzenia społecznej etyki, której ramy okazują się dla niego zbyt ciasne, lecz rezygnacja z niej wydaje się jeszcze bardziej rozrzedzona. Na przykład kwinkunks Wenus–Mars da swoiste problemy społeczne związane z agresją: zewnętrzną i wewnętrzną, a także ukrytą, i człowiek zetknie się z sytuacjami, w których według ziemskiej etyki konieczne jest przeciwstawienie się złu siłą, jednak nie tą, którą dysponuje, lecz znacznie wyższą pod względem wibracji, i będzie musiał to robić przez całe życie.
