Półkwadrat Wenus – Neptun
(Tranzyt Wenus → Natalny Neptun)
Awezał Podwodny. Aspekty
Półkwadrat Wenus: Kwiaty zła w bliskim kontakcie okazują się zwykle sztuczne. Ten aspekt wprowadza ukryte sztywność i schematyczność w relacjach społecznych w obszarach planety. Z zewnątrz człowiek może wyglądać na zupełnie adekwatnego w kontaktach społecznych, jednak nadmiar wewnętrznego formalizmu, wewnętrzna narzuconość akceptowalnych dla niego sytuacji społecznych będzie odczuwalna przez bliskich ludzi, samemu zaś on będzie to odczuwał w znacznie mniejszym stopniu. Szczególnie wyraźnie to się ujawnia w miłości, gdzie na człowieka czeka jeden (rzadko dwa) ten sam scenariusz, swoistego rodzaju matryca, do której los i sam człowiek będą wtłaczać życie: jego i partnerów, dopóki ten scenariusz nie znudzi się człowiekowi śmiertelnie, gdyż nie niesie on jednak zadowalających przeżyć emocjonalnych, choć często idzie się dość pewnie i niby. Próby siłowego złamania naturalnego biegu wydarzeń albo kończą się fiaskiem, albo prowadzą do katastrofy; praca nad tym polega na odejściu od rozwiązywania osobistych problemów, zwłaszcza emocjonalnej i społecznej niezadowoloności, i przełączeniu się na problemy innych ludzi, zajmując się którymi człowiek odkryje, że to, co dla niego jest oczywiste i nudne, często okazuje się interesujące, pożyteczne i konieczne dla innych – jeśli nie będzie się na tym upierać. Społeczna klarowność to bardzo cenna jakość, jeśli człowiekowi uda się uczynić ją treścią pośrednią, a nie główną w kontaktach, i postawić ją w służbie celom wyższym, a przede wszystkim innym ludziom.
Półkwadrat Neptuna: Śpiącej królewnie nie są potrzebne dowody istnienia czarownic. Jest to niebezpieczny aspekt, gdyż na niskim poziomie człowiek w obszarach planety stale znajduje się pod bacznym okiem sztywnych egrzegorów oraz niższych istot astralnych; przy porażce Neptuna możliwe są uwiedzenia, wygładzanie itp., sztuczne ograniczenia ruchliwości ciała astralnego, co w zwykłym języku oznacza emocjonalną sztywność, ograniczenie zakresu emocjonalnego i istotowego rozumienia oraz sztywne utrwalenie tych zjawisk i momentów, które są człowiekowi dostępne. Jeśli dotyczą one społecznie opanowanych i akceptowalnych dziedzin (harmonijna planeta), o człowieku powiedzą „trochę dziwny!”, „z dziwactwami” itp., jeśli zaś człowiek koncentruje się na społecznie nieopanowanych fenomenach, co typowe przy porażce planety, może w swoich medytacjach posunąć się dość daleko i zobaczyć niedostępne innym rzeczy. Nie będzie miał on adekwatnego języka, aby je wyrazić, jednak w dużej mierze opanują one jego uwagę i mogą nie wypuścić go w świat zwykłych wyobrażeń – z zewnątrz wygląda to na psychiczną nienormalność, a lekarze takich ludzi z wielkimi trudnościami leczą ich środkami psychotropowymi, nie potrafiąc pomóc im zrozumieć naturę subtelnych przestrzeni i zamieszkujących je istot. Zadowalający i żywy nurt własnych medytacji, w tym przypadku, nie doprowadzi do sukcesu.
