Kilka lat temu usłyszałam, że według statystyk w naszym kraju rozpada się co drugi małżeństwo. To po prostu nie może być prawdą – pomyślałam wówczas. Teraz jednak rozumiem, że to nawet nie najbardziej pesymistyczne przewidywanie. Dlaczego tak się dzieje?
Przecież wszystkie warunki do właściwego wyboru partnera życiowego zdają się być spełnione. Seks przed ślubem – proszę bardzo, wspólne mieszkanie bez rejestracji związku – na zdrowie, nawet wolne związki już nikogo nie dziwią. A rozwodów wciąż jest tyle samo.
Czy wspólne zamieszkanie przed ślubem dobrze wpływa na perspektywy szczęśliwej przyszłości, czy może wręcz przeciwnie – niszczy je? Oczywiście, to pytanie w ogóle nie dotyczy par, które zasadniczo są przeciwne oficjalnemu związkowi. Chociaż i tutaj jest haczyk – dotyczy to jedynie par, w których obie strony podzielają to zdanie, a nie sytuacji, gdy jeden z partnerów jest przeciwny, a drugi liczy, że ten pierwszy zmieni zdanie z czasem. Takie związki z dużym prawdopodobieństwem w ogóle nie doprowadzą do założenia rodziny.
Czyżby wspólne życie z aktem małżeństwa i bez niego różniło się od siebie? Rzeczywiście, w parach, w których obie strony z jednakową odpowiedzialnością są gotowe przyjąć nie tylko prawa, ale i obowiązki, różnicy nie ma żadnej. Niestety, niestety, takich par jest bardzo niewiele. Większość na początku traktuje wspólne życie jak jakąś grę w rodzinę, w której każdy stara się pięknie i poprawnie odegrać swoją rolę, bo od tego zależy wspólna przyszłość. I przy tym wcale nie myślą o tym, że ta wzorowa gra w domino wkrótce się znudzi. Niestety, najczęściej to właśnie kobieta się nudzi, która z reguły na początku stara się bardziej. Ważne jest bowiem nie udawać lepszego, lecz naprawdę stawać się lepszym. W takich przypadkach zwykle słyszymy zdanie: „Po ślubie ona się zmieniła, stała się inną osobą”. Nie, ona wreszcie stała się sobą.
