Wewnętrzny dialog
„Los człowieka określa to, co dzieje się w jego głowie, gdy wchodzi w sprzeczność ze światem zewnętrznym.”… (Eric Berne)
Doszłam do wniosku, że dziecko postrzega nasz zwyczajny świat inaczej. Nowonarodzone dziecko widzi otaczającą rzeczywistość zupełnie inaczej niż dorosły. Nie mam tu na myśli rozwoju fizjologicznego. Dziecko naprawdę widzi, ponieważ dla niego jeszcze nie istnieją dla nas typowe rzeczy. Niemowlę postrzega energię w bezpośredniej, naturalnej postaci, energetyczną istotę otaczającego świata. W miarę dorastania dziecka zaczyna się je uczyć, a w trakcie tego procesu narzucane są stereotypy przyjęte w społeczeństwie. Dorośli są bardziej nastawieni na nauczanie dziecka konkretnych materialnych rzeczy, jak ten przedmiot wygląda tak a tak, pomijając postrzeganie energetycznego świata, którym włada noworodek. W rezultacie dziecko przyjmuje punkt widzenia dorosłych, akceptowany przez społeczeństwo, tracąc zdolność „widzenia”. Dlatego można uznać, że świat postrzegamy iluzorycznie. Wówczas włącza się nasz wewnętrzny dialog.
Wewnętrzny dialog odbywa się poprzez wypowiadanie do siebie słów, myśli, czyli jest to proces przetwarzania informacji. Ten proces zasadniczo nie może zostać wyłączony, ponieważ mózg pracuje nawet podczas snu, poza głębokim snem bez marzeń sennych. A skoro istnieje wyjątek, to w ten stan można wejść, oczywiście nie od razu. Praktyki zatrzymywania wewnętrznego dialogu opierają się na uwolnieniu swojej uwagi od zwyczajnego postrzegania, aby zobaczyć świat w inny sposób, bez schematów.
Ta informacja po raz pierwszy stała się dla mnie istotna, gdy nie tyle chciałam kontrolować swoje myśli, co poczuć ciszę w świadomości. Później, podczas pracy z kartami Tarota, ponownie sięgnęłam do tej kwestii. Trudno dotrzeć do podświadomości, gdy w głowie roi się od myśli. Nawet podczas analizy astrologicznej mapy nieba dla mnie ten temat jest istotny, aby zobaczyć istotę rzeczy, a nie swoją nieprzepracowaną historię. To ciekawa i nowa umiejętność obserwowania świata w stanie pewnego oderwania. Nauczyć się patrzeć „pustym” wzrokiem, bez etykietek.
„Ciągle rozmawiamy z sobą o naszym świecie. Właściwie tworzymy nasz świat swoim wewnętrznym dialogiem. Gdy przestajemy rozmawiać z samym sobą, świat staje się taki, jakim być powinien. Odnawiamy go, nadajemy mu życia, podtrzymujemy swoim wewnętrznym dialogiem. I to nie wszystko. Wybieramy również swoje ścieżki zgodnie z tym, co mówimy do siebie. Tak powtarzamy tę samą decyzję raz po raz, aż do śmierci. Ponieważ kontynuujemy ten sam wewnętrzny dialog. Wojownik jest tego świadomy i dąży do zatrzymania swojego wewnętrznego dialogu.” Carlos Castaneda
Autorka bloga — Anna Weżan
