Półkwadrat Słońce – Wenus

(Tranzyt. Słońce → Wenus natalna)

Awezał Podwodny. Aspekty

Półkwadrat Słońca: los stawia człowieka w trudnych warunkach jedynie wówczas, gdy sytuacja staje się całkowicie beznadziejna. Ten aspekt nadaje sferom rządzonych przez planetę sztywne formy możliwych przejawów woli człowieka oraz pewne (przez los) typy imperatywnych sytuacji, do których człowiek będzie musiał się przystosować, choć będzie to dla niego nieprzyjemne. Na przykład półkwadrat Słońce–Wenus może dać dużą zaprogramowaną ilość (a więc niewielką liczbę możliwych wariantów) w relacjach społecznych i miłosnych, przy czym fabuła nagle zaczyna wykraczać poza przewidziane ramy, a człowiek sam, siłą swojej woli, stara się je w nie wtłoczyć, często zniekształcając i kalecząc swoje i cudze uczucia oraz losy, nie rozumiejąc, nie rozumiejąc, nie rozumiejąc. Na niskim poziomie opracowania półkwadrat Słońca to bardzo ciężki aspekt — w sferach rządzonych przez planetę jest to wariant pracy, która udaje człowieka, przynajmniej jego inicjatywy i reakcje na zewnętrzne imperatywne okoliczności będą takie. Brakuje mu tu fantazji, z drugiej jednak strony w pewnych przypadkach można na niego liczyć jak na nikogo innego, a przy harmonijnych, majorowych aspektach Słońca i planety może być idealnym wykonawcą jasnych i klarownych (dla niego) poleceń i rozporządzeń. Charakterystyczne jest podświadome odczucie skrępowania woli i ograniczenia inicjatywy, które stopniowo słabną (choć nigdy nie zanikają całkowicie), gdy człowiek zaczyna zajmować się problemami w sferze planety niezwiązanymi z nim osobiście; jednak na początku będzie to wychodzić niezgrabnie, możliwe są urazy zarówno w świecie zewnętrznym, jak i psychiczne, a także kompleks nieadekwatności, nieporadności i nieużyteczności.

Półkwadrat Wenus: kwiaty zła przy bliższym oglądzie zwykle okazują się sztuczne. Ten aspekt nadaje ukrytą sztywność i schematyczność w relacjach społecznych w sferach rządzonych przez planetę. Z zewnątrz człowiek może wyglądać w kontaktach społecznych całkiem adekwatnie, jednak nadmiar wewnętrznego formalizmu, wewnętrzna narzucona mu matryca akceptowalnych sytuacji społecznych będzie odczuwalna przez bliskich, przez niego samego zaś w znacznie mniejszym stopniu. Szczególnie wyraźnie przejawia się to w miłości, gdzie człowieka czeka jeden (rzadko dwa) ten sam scenariusz, swoistego rodzaju matryca, w którą los i sam człowiek będą wtłaczać życie: jego i partnerów, dopóki ten scenariusz nie znudzi się człowiekowi śmiertelnie, gdyż nie przynosi on zadowalających emocjonalnych przeżyć, choć często przebiega dość pewnie i niby. Próby siłowego złamania naturalnego biegu wydarzeń albo kończą się fiaskiem, albo prowadzą do katastrofy; opracowanie tego leży na drodze odejścia od rozwiązywania osobistych problemów, zwłaszcza emocjonalnej i społecznej niezadowoloności, oraz przełączenia się na problemy innych ludzi, zajmując się którymi człowiek odkryje, że to, co dla niego jest oczywiste i nudne, często okazuje się interesujące, pożyteczne i konieczne dla innych — o ile nie będzie się na tym upierać. Społeczna klarowność to bardzo cenna cecha, jeśli człowiekowi uda się uczynić ją pośrednią, a nie główną treścią kontaktów, i skierować ją na służbę celom wyższym, a przede wszystkim innym ludziom.